Ymkje Huismans heeft 3 maanden via Cross Borders in Nepal gewerkt. Tijdens een vakantie week van school waar zij les gaf, heeft zij de fiets gepakt en is zij een leuk en vooral mooi rondje gaan maken in en rond de Kathmanduvallei. Zie hier haar relaas;


Fietsen door Nepal

Op de fiets. De wegen zijn hobbelig, of eigenlijk ronduit slecht. “Zandweg zandweg, grindweg grindweg, hobbelweg hobbelweg, gat in de weg!” zingt het voortdurend in mijn hoofd.

Helm op, fietshandschoentjes aan en de modderspetters op onze benen. Zo fietsen wij, hobbelen wij door de Kathmandu vallei. Rijstvelden links, rijstvelden rechts, her en der versierd met kleine kleihutjes. Daar wonen Nepalezen, met z’n allen in een kamer, leven op de grond.

Het geluid van de vallei wordt bepaald door de natuur, een zachte bries door de rijstvelden, de kippen en geiten op de weg, de hoge stemmetjes van spelende kinderen en de voetstappen van mannen en vrouwen die een enorme vracht op hun rug van het veld naar huis brengen. Slechts twee keer tijdens de tocht wordt deze rust verbroken, een keer door een voor Nepalese begrippen lege bus richting Kathmandu, een keer door een uitpuilende bus vol dronken Nepalezen – het is festivaltijd, vandaar – richting Panauti.

We gooien onze fietsen neer in het gras en gaan zitten aan de rand van de weg. Met onze benen bungelend over de rand en een kokosbiscuittje in de mond genieten we van de zon op onze gezichten en het prachtige uitzicht over de rijstvelden en de rivier. Over een smal bruggetje brengen vrouwen in rode sari’s bergen zojuist geoogste rijst naar de overkant.

”Hello, what’s your name?”
Een jongetje van een jaar of twaalf met een rond brilletje op z’n neus kijkt ons vragend aan. Nadat we onze namen hebben prijsgegeven begint hij een enorm betoog in vloeiend engels. Hoewel het klinkt alsof hij letterlijk een schoolboek opdreunt – dat kunnen Nepalese kinderen namelijk bijzonder goed – ben ik toch zeer onder de indruk van zijn engels.

Nadat het jongetje in vijf minuten al zijn kennis over Nepal over ons heeft uitgestort, nodigt hij ons uit om bij hem thuis het land van zijn vader te bekijken en een kopje thee te drinken.

We aarzelen, we hebben vandaag namelijk een lange weg te gaan. Te nieuwsgierig naar wat ons te wachten staat, nemen we het aanbod toch aan. We wachten nog even op zijn vader en het vriendje dan vervolgen we met z’n vijven de weg van zand en stenen.

Met het jongetje als talk begint zijn vader een gesprek met mij. Of we zijn zoontje ook mee kunnen nemen naar Nederland? Ik vertel hem dat slimme jongetjes als zijn zoontje juist in Nepal moeten blijven, om het land te helpen en te voorkomen dat alle slimme mensen wegtrekken naar het buitenland. Hij knikt instemmend en het jongetje vertelt me enthousiast dat hij later docent engels wil worden. Ik hoop het, want zijn engels is echt bijzonder goed. Even later wijst hij naar een berg: “Kijk, op zo’n berg wonen we.” Verontrust kijken Marijn en ik elkaar aan. Na dit bezoek hebben we nog zeker 4 à 5 uur te gaan over zwaar terrein…

Na een tijdje lopen arriveren we bij “de berg”. We parkeren onze fietsen bij de buren die aan de voet van de berg wonen. Over een enorm stijl en glibberig pad klauteren wij naar boven, terwijl het jongetje en zijn vader moeiteloos naar boven lopen…

Na de klauterpartij arriveren we bij een eenvoudig maar mooi lemen huis. Een rimpelige oude vrouw en man zitten ons voor het huis stilletjes aan te kijken. Marijn en ik nemen plaats op een soort bank terwijl de rest van de familie die ons nieuwsgierig aankijkt. We kletsen gezellig met de familie, en ondertussen worden we verwend met heerlijk eten; een bordje verse honing van het raat, heerlijk sappige komkommers en een kopje thee.

Beide zouden we graag langer willen blijven, maar we moeten weer verder. Teleurgesteld dat we niet blijven overnachten, moeten we beloven dat als we weer een keer in Nepal komen wel komen slapen. Vervolgens worden we vriendelijk bedankt voor onze komst en krijgen we beide een Dashain kadootje. Ontroerd door dit gastvrij gebaar ga ik naarstig de inhoud in mijn tas na. Het dagboekje!!! Bij vertrek had ik van een goede vriendin een klein dagboekje gekregen, met aan een koordje kleine Hollandse klompjes. Ik snij de klompjes eraf en geef deze aan de familie. Met grote ogen gaan ze van hand tot hand, tot het laatste familielid ze uitgebreid bekeken heeft en ze naar binnen brengt.

Wanneer we even later met zoon en dochterlief naar beneden glibberen komt moeder nog snel twee haarknippen brengen. Ik voel me bijna schuldig om ze aan te nemen…

Na een enorme klim bereiken we twee uur later eindelijk de top van de berg die we over moeten om naar Kathmandu te kunnen komen. Uitgehongerd kopen we daar drie zakjes droge noodles en twee pakjes kokoskoekjes, die binnen mum van tijd verorberd zijn. Nieuwe flessen water zijn helaas niet te krijgen, enkel flessen bier, waar de Nepalezen in de afgeladen bus die ons passeert klaarblijkelijk voldoende van op hebben.

Na een 7 kilometer lange afdaling, die we met de fiets in de hand afleggen - het pad is ons te heftig is om te fietsen - bereiken we eindelijk weer een dorpje. Uitgeput en wel besluiten we daar dat het wel welletjes is geweest. We gooien onze fietsen op het dak van de bus en klimmen er zelf bij op. Zo leggen we in het zonnetje, met de wind door de haren en een prachtig uitzicht de laatste kilometers naar Kathmandu af. Heerlijk, Nepal!

Groetjes,
Ymkje Huismans

Go to Vrijwilligers ervaringen  |  back to top