Wietske Geijteman werkt sinds januari 2007 via Cross Borders in Nepal.
Zie hier haar eerste belevenissen en werk-ervaring;
Chapter 2


Kirtipur home visits
Vandaag ben ik meegelopen met Su-anne, zij is fysiotherapeut en komt ook uit de vorige groep vrijwilligers. Maar omdat onze nieuwe groep geen fysiotherapeuten bezit en het wel erg zonde zou zijn als maanden werk in het niets zouden vallen totdat er wel een fysio in de groep zou komen, hebben we besloten dat ik op de woensdagen haar huisbezoeken over ga nemen om dit belangrijke werk toch voort te zetten.

Ik heb 4 clientjes waarvan er een paar door zuurstoftekort bij de geboorte veelal spastisch zijn. Anderen zijn na de geboorte 'disabled' geraakt. In de ochtend is het de bedoeling dat ik op de fiets naar het dorpje Kirtipur vertrek (vandaag waren we met de taxi) en vanaf daar voornamelijk lopend mijn ronde doe. Het is een geweldige wandeling!!!

Ik begin rond een uur of 11 bij mijn eerste clientje Sirimon, hij is 13 jaar maar heeft het lichaam van een 5 jarig jongetje, met daarbij geen spierontwikkeling. Dit ook omdat dat nooit met hem getraind is. De bedoeling bij hem is dat ik de spieren in zijn nek een beetje train door hem omhoog te laten kijken... Zodat hij later eventueel kan leren om rechtop te zitten. Hij woont samen met zijn ouders in een geweldig schattig huisje gemaakt van leem en houte trappetjes. Veel kleden binnen en in het hoekje van de woonkamer zelfs een tv. Van daaruit vertrek ik naar buiten het dorpje Kirtipur.

Onderweg is mijn volgende clientje Ashworya, zij is een meisje wat de afgelopen 3 maanden geleerd heeft om zelfstandig te lopen maar dit nog niet geheel in balans is. Met haar oefen ik wat heen en weer lopen op vlakke en minder vlakke grond. Omdat Cross Borders via Stichting Veldwerk Nepal, samenwerkt met het Liliane Fonds en ze haar graag naar school willen hebben, oefenen we bij haar ook een beetje de fijne motoriek in haar handen. Doormiddel van een puzzel met van die rode pinnetjes uit elkaar te halen en eventueel weer in elkaar te zetten. Ze heeft een beetje haar eigen gebarentaaltje wat alleen haar moeder en zus begrijpen maar het is een ontzettende deugniet. Erg leuk om te zien!

Van daaruit loop ik nog verder het platteland op naar een jongen Prashanta waarvan zijn loopreflex gestimuleerd moet worden. Van hem heb ik nog niet zoveel meegkregen omdat hij vandaag een slechte dag had. Hij lijkt vrij autistisch en heeft trekjes zoals met zijn hoofd tegen iets aan slaan zodra hij niet lekker in zijn vel zit... heel sneu. Maar hopelijk kan ik hem wat positieve aandacht geven.

Voor mijn laatste clientje Kistha, loop ik eerst een tijdje dwars door de rijst velden heen. Daarna een beetje de berg op door het meest idylische nepalese dorpje wat ik ooit gezien heb. Met smalle doorgangjes, binnenplaatsjes met tempeltjes en een wasplaats waar vrouwen met zijn allen kleding aan het wassen zijn. Geweldig!!! Zij is een meisje wat zwaar spastisch is en waarbij ik haar voeten, knieen, heupen, armen en schouders doorstrek. Om zo haar spieren wat ontspanning te geven. Ze is een ontzettend vrolijk meisje wat je breedglimlachend tegemoet ziet. En in een enorm gastvrije en spontane familie terrecht is gekomen.

Al met al ben ik die dag tot een uur of 5 a 6 op pad. Meestal is het dan de bedoeling dat ik per clientje 20 tot 40 minuten besteed. Dus kun je nagaan dat het een behoorlijke wandeling is. Maar wel zo onwijs mooi om toch in Kathmandu te zitten maar in een uurtje fietsen ook zo op het Nepalse platteland terrecht kunt komen.Ik voel me enorm bevoorrecht om met deze kinderen te mogen werken en hopelijk ook iets goeds te kunnen doen! Daarnaast voelt het echt heel goed om zo tussen alle schoonheid van Nepal te lopen.

go to chapter 1 for her another story...


Wietske
Januari 2007

Go to Vrijwilligers ervaringen  |  back to top