Wietske Geijteman werkt sinds januari 2007 via Cross Borders in Nepal.
Zie hier haar eerste belevenissen en werk-ervaring;
Chapter 1


Even een kleine beschrijving van mijn doorsnee dag hier in Kathmandu aan het werk. Ik kan ruimschoots uitslapen aangezien de eerste lessen op het Contact Centre door de andere leraressen gedaan worden. Mijn les begint iets over elven. De kinderen hebben 4 lessen op een dag waarvan ik er 1 bij de oudere groep en 1 bij de jongere groep doe. Het spannendste deel van de dag is altijd zal ik een warme of koude douche hebben vandaag... Daarna eerst even rustig ontbijten of op de kamer, of op het dakterras in het zonnetje. We hebben gisteren een heus broodrooster gekocht voor wel 8 euro om zo het erg zoete brood toch nog een beetje aangenaam te maken. Daar kan dan chocopasta, la vash quiri of crunchy pindakaas op. En wat ook erg fijn is dat ze hier van allerlei soorten ontbijten bij het hotel hebben wat je kunt bestellen en dan lekker ergens in het zonnetje op te eten.

Daarna vertrek ik op de fiets naar het Contact centre. Het is een beetje slalommen, stofhappen en voorrang nemen in het verkeer. Ik begin door Thamel waar ik precies door de 'winkelstraat' heen moet, maar waardoor ook het gewone verkeer zich heenperst. Vervolgens een grote heuvel af, waarbij ik mijn remmen vol inknijp wat een vibrerende fiets geeft. Waar je vooral op moet letten zijn de witte, blauwe of grotere busjes deze zijn namelijk het openbaar vervoer en ze stoppen waar er maar iemand aan de kant staat die er eventueel uit kan zien of deze mee wil met de bus. Dus als je achter zon bus rijdt is het handig om alvast rechts in te halen zodat je niet achterop knalt. De rotonde is de heenweg makkelijk omdat ik gewoon links langs de stoep kan rijden. Dan is het nog een eindje Nepalees plat (omhoog) naar het Contact centre. Even tussen de huisjes door en dan zijn we er.

Als ik mijn fiets neer zet kan ik de leraressen vaak al zien zitten in het zonnetje. 'Good morning' en een 'good morning sister' van de kinderen en dan ga ik op het bankje bij de leraressen zitten. Het gebouw is eigenlijk het huis van Jyoti die een van de leraressen is. De oudste 4 meisjes zitten buiten aan een tafel en de 2 jongere groepen zitten binnen op de grond aan lage tafels. Of op de tafel wat meteen afgestraft word.

Ik begin mijn les om iets over 11en en het is de bedoeling dat ik wat de lerares voor mij 20 keer herhaald heeft op een creatieve manier nog een keer herhaal. Dus dmv puzzeltjes, tekeningen, invul oefeningen etc. We zijn op dit moment met de oudere groep bij de domestic animals. Ik heb vandaag gemerkt dat ze prima kunnen opdreunen wat er in het boek staat maar zodra ik er een spelletje van maak ze niet geheel meer begrijpen waar het over gaat. Dus dat word nog vaak herhalen en herhalen en daarna nog maar een keertje herhalen.

Om 12.00 uur is die les afgelopen en ga ik naar de middelste groep. Hier zitten 5 kinderen in. De leeftijd en het niveau ligt een stuk lager dus hier probeer ik minder op de begrijpende kant te zitten en meer laten tekenen en schrijven. Ze zijn vrij ongeduldig want zodra de les afgelopen is dan speel ik nog vaak een spelletje galgje oid met ze tot 13.00 uur.

Dan is het lunchtijd en pakken de kinderen een kussen en gaan buiten op de grond tegen de muur aan zitten. De lunch is gemaakt door Sarmila die daar ook elke dag aanwezig is. Elke dag is het weer een verassing wat er gemaakt is. Soms thee met een ei, soms rijst met bonen of linzensoep... Als de kinderen klaar zijn met eten hebben ze vrij speeltijd tot 14.00 uur dus dat eten gaat vaak heel snel. Zodra de kinderen aan het spelen zijn, vaak bordspelletjes. Wat hier heel beroemd is is carombord een soort van poolen maar dan met kleine schijfjes die je met je vingers in de hoeken moet schieten. Ik heb het vrijdag gespeeld in het hostel maar daar moeten nog heel wat weken oefenen aan vooraf gaan wil ik een beetje op hetzelfde niveau van de kids zitten.

Dan krijgen ook wij wat te eten en een kopje thee. Onder het eten klets ik een beetje met de leraressen. Vandaag probeerde ik ze uit te leggen hoe het in Nederland met het pensioen geregeld is en zij vertelde mij dat de gemiddelde leeftijd dat een Nepalees word 50 jaar is.

Dan gaan zij weer aan het werk en ik stap weer op de fiets. Nu heb ik een uurtje of 2 vrij, dit geeft me even tijd om een les voor te bereiden of even wat te regelen.

Dan om 16.00 uur word ik bij het hostel verwacht. Het hostel is voor kinderen die te ver van school weg wonen om elke dag te reizen dus wonen ze in het hostel. Ongeveer zo'n 10 kinderen wonen hier. Ze komen dan net uit school en gaan zich eerst even uit hun schooluniformpje hijsen en hun gewone kloffie weer aan te trekken. Ze krijgen dan van Mira die daar werkt wat thee te drinken en soms wat gepofte rijst of nootjes als snack. Daarna huiswerktijd.. Ik zit erbij om eventueel te helpen wanneer ze iets niet snappen. Maar tot nu toe hebben ze niet veel hulp nodig. Het huiswerk gaat snel want ze weten dat als ze klaar zijn we een spelletje carombord of heen en weer fietsen op mijn fiets gaan doen. Als we tussen 17.00 en half 6 klaar zijn met spelen krijg ik mijn tas in mijn handen geduwd en is het 'see you tomorro miss'

go to chapter 2 for her another story...


Wietske
Januari 2007

Go to Vrijwilligers ervaringen  |  back to top