Een kennismaking met het mooie Nepal via een minitrek naar Tibet.

Om elkaar wat beter te leren kennen heeft René voor ons een mini trektocht van drie dagen georganiseerd. Op dinsdagmorgen vertrekken we met een taxi naar het busstation in Kathmandu van waaruit de lokale bus naar Barabhise vertrekt. Op dat busstation is het een drukte van jewelste, allemaal ronkende, toeterende en rokende bussen. Ik zie alleen maar borden met Nepali schrift en het kan evenzogoed reclame zijn als de bestemming van de bus. Gelukkig weet René de juiste bus te vinden omdat ze wel steeds op dezelfde plek blijken te staan. De bagage gaat alvast het dak op, wij moeten nog even binnen zitten tot we Kathmandu uit zijn.

Een ervaring op zich in zo'n brik. Waar deze bus naar toe gaat wordt ons al snel overduidelijk... Barabhise! Barabhise! Barabhise! Barabhise roept de busjongen voortdurend, (ook voor de Nepali die niet kunnen lezen). Wanneer we zo'n tien meter buiten het busstation zijn blijkt onze buschauffeur niet helemaal feeling te hebben voor de versnellingsbak van de bus. Wanneer hij naar drie keer optrekken in zijn 3 met hokken en bokken een beetje vaart heeft gekregen, schuift hij 'm zo in zijn achteruit waardoor ieders kostbare gebit bijna verloren gaat aan de handgreep op de rugleuning van de stoel ervoor. Na veel gehakketak en Barabhise! geroep rijden we de stad uit. De busjongen heeft nog een andere belangrijke taak, met zijn klopsignalen op de blikken cabine van de chauffeur maakt hij duidelijk wanneer hij moet stoppen om passagiers binnen te laten, en wanneer hij weer kan rijden. Later bovenop het dak van de bus maken we dankbaar gebruik van het feit dat twee keer kloppen rijden betekend, vasthouden dus!!!

In de eerste grote plaats buiten Kathmandu wordt het echt heel druk binnen, Maar we van hier op het dak, dus snel naar buiten om via een trappetje aan de achterkant van de bus omhoog om het dak op te klimmen. Goed vasthouden aan het imperiaal, twee keer kloppen en daar gaan we! Voortdurend moeten we opletten voor laaghangende takken en bedrading over de weg. Van angst is bij de meesten echter al gauw geen sprake meer, al snel verschijnen de eerste fototoestellen uit de tassen en schieten we de mooiste plaatjes. Wat een geweldig uitzicht! Zon op je bol, wind door je haren, zo slingeren we door het Nepalese heuvellandschap.

De omgeving doet tropisch aan met alle heldergroene rijstterrassen en grote bananen bomen langs de weg. Op de achtergrond de besneeuwde toppen van het Langtang gebergte. De dorpjes worden kleiner en de bebouwing langs de weg varieert aardig in kwantiteit en kwaliteit. Mooie rood en wit gepleisterde huisjes met rieten daken wisselen zich af met regelrechte krotten, bouwvallen van hout, stro en golfplaten. Maar iedereen kijkt vriendelijk naar boven en lacht om die gekke blanke buitenlanders op die bus.

Onderweg passeren we ook verschillende controle posten van leger en politie. Telkens weer moeten bij zo'n checkpost alle Nepali de bus uit. Ze moeten lopend langs de controle en mogen 150 meter verderop weer instappen. Intussen controleert een soldaat de bus, de ene keer wat nauwkeuriger dan de andere, op wapens die door de Maoïsten zouden kunnen zijn verstopt in de bus. Toeristen zijn "guests" en mogen blijven zitten. Na zo'n roadblock kunnen we weer verder, althans, als de politie niet heeft besloten om net na het leger hun eigen checkpost te installeren, heel efficiënt! Afijn, wij hebben er verder geen last van en kunnen gewoon door, maar apart is het wel. Zo komen we een paar uur later in Barabhise aan.

Van daaruit lopen we 450 meter omhoog naar een typisch Nepali dorpje op de berg. Het is ongeveer anderhalf uur klimmen, warm en zweten geblazen, maar de omgeving is geweldig. We lopen over een pad met stenen en trappetjes door de rijstvelden omhoog, hier en daar een traditioneel huisje en vriendelijke maar nieuwsgierige mensen. (maar ons zweten is niets in vergelijking met het harde werken hier van de vrouwen en de meisjes, die met zware vrachten torsend, de bergen op en afdalen).


Na anderhalf uur rust met een kopje thee gaan we de zelfde weg terug met de bus richting het Borderlandresort waar we die nacht zullen slapen.

Onderweg komen we echter langs misschien wel de mooiste Bungy jump plek ter wereld. 165 meter naar beneden vanaf een stalen hangbrug over de Bhote Khosi rivier. Een aantal van ons wil springen en dus geven we en flinke ram op het dak van de cabine van de chauffeur. Hij stopt en we springen allemaal, op René na van de bus af. Die ging met de bagage alvast vooruit. We begeven ons naar de hangbrug om de situatie eens van dichtbij te bekijken. Als je dan toch wilt dan is dit wel de ultieme plek om te springen in plaats van een hijskraan op de kermis. Een paar van onze dappere vrijwilligers waagden de sprong. Vanaf duizelingwekkende hoogte zo naar beneden richting de rivier die in een vrij smal dal stroomt. Daarna weer twintig minuten omhoog klimmen en de ervaring van je leven hebben gehad.

Daarna gaat het lopend verder richting het Borderland resort. Het is inmiddels donker wanneer we daar aankomen, maar ondanks dat zien we wel dat het er bijzonder mooi is. Aan de rivier gelegen heel mooi aangelegd op terrassen staan tenten onder rieten afdaken op bamboe stokken tussen tropische vegetatie. Onderling met elkaar verbonden door kleine betegelde paadjes, binnen verlicht met sfeervol kaarslicht, bamboe bedden, en een mooie teakhouten tafel. Rieten matten op de grond.... helemaal compleet!

Na een douche buiten onder een sterrenhemel, maar toch met heerlijk warm water is het helemaal geweldig. We eten van een uitgebreid Dhal baat buffet in het open restaurant en genieten daarna van een kampvuur aan de rivier. Daarna lekker slapen in de tenten met op de achtergrond het bulderende water van de wilde Bhote Koshi rivier.

De volgende ochtend ontbijten we vroeg omdat de bus die ons naar het opstappunt voor het raften zal brengen om negen uur vertrekt. Om negen uur echter geen bus... Het is ook erg rustig op de weg en langzaamaan beginnen we ons af te vragen of we voor een bepaalde periode van de buitenwereld afgesloten zullen zijn. Want wat zou er aan de hand zijn, een landslide? Of de Maoïsten? Na enige tijd komt toch het verkeer op gang en eindelijk na twee uur wachten komt ook onze bus in zicht en kunnen we vertrekken.

Bij een mooi vlak stukje grond langs de rivier stoppen we en krijgen na een complete lunch uitleg over het raften. Verdeeld over twee boten zakken we in meer en minder onstuimig water de Bhote Khosi rivier af. Twee Nepali in Kajaks zoeken de beste route en maken er een hele show van. Op wat rustiger punten duurt het niet lang of de eersten nemen een vrijwillige duik in de koude rivier, heerlijk in je zwemvest hangend meedeinen op de golven en de stroming. Het water is koud maar zo'n gratis golfslagbad met stroomversnelling laat niemand zich ontnemen.

Intussen volgt de bus onze route en na een paar uur rafting stappen we weer uit de boot. Moe maar voldaan en in een warme droge fleece duiken we de bus in. Ja in, en niet op! Gelukkig niet erop want onze chauffeur heeft haast, de rit over de bochtige wegen door de bergen doorstaat de testen van veilig verkeer Nederland niet. Totaal roekeloos en onbezonnen volgt de ene inhaal manoeuvre de andere op. Als we eenmaal in de buurt van Kathmandu komen stranden we in uren durende file voor een checkpost. Eigenlijk voor ons niet nodig omdat we toeristen zijn. De chauffeur bedenkt de smoes dat wij op tijd ons vliegtuig moeten halen en met dat excuus baant hij zich een weg langs de file. Het is al bijna negen uur 's avonds voordat we terug in Thamel zijn. Als afsluiting trakteren we onze tourleader René op een etentje en genieten van een goed glas Carlsberg bier.

Het was al met al een geweldig leuke kennismaking met elkaar en met Nepal!

Marjon Oude Aarninkhof.

Noot van Cross Borders;
De gehele trip is inbegrepen in de door jou eerder betaalde 900 euro. Dus het vervoer, accommodatie, eten en je kopje thee of koffie. Ook het verblijf op The Borderland Resort aan de wilde Bhote Khosi rivier is hierbij inbegrepen. Maar Rafting en/of de Bungy Jump zijn facultatief


En let op!
Bungy Jumping zit niet in de Globetrotterverzekering.

Back to previous  |  back to top