Cross Borders is de naam van de organisatie waar ik voor werk en de afgelopen weken ben ik er achter gekomen dat deze naam zo slecht nog niet gekozen is.


TSDCBD
Technical Skill & Development Centre for Blind & Disabled (TSDCBD) is mijn eerste werkplek waar ik op maandag en vrijdag de gehele dag werkzaam ben. Na een fietstocht waar de wegen me leiden door de smalle winkelsteegjes waar het altijd spitsuur is, dwars over dubar squar, langs de drukke groente markten en over de drukke hoofdwegen waar het altijd feest is met de rochelende mensen uit het raam en de regels (?) die me ondertussen steeds duidelijker worden ben ik na 45 minuten KTM doorkruist. Mijn route vervolgt zich door 15 minuten op mijn trappers te staan om de steile berg te beklimmen waar het centre op is gelegen maar waar je dit (bijna) vergeet omdat het uitzicht alsmaar mooier wordt door de bergen om je heen en je over KTM zweeft. Na 1 uur kom ik dan ook altijd tevreden en voldaan op mijn werk aan...

Het Centre is een goed geleide organisatie wat wordt geleidt door Miss Singh, een vrouw die van aanpakken weet en altijd open staat voor nieuwe ideeen en eventuele aanpassingen. Het centre is een particuliere school voor kinderen tussen de 2,5 en 25 jaar die tevens een medische beperking hebben. TSDCBD geeft hen de mogelijkheid binnen een half jaar de basisvaardigheden van een vak te leren zodat ze minder afhankelijk worden en zelf hun eigen geld kunnen verdienen. Het schoolprogramma duurt een half jaar en binnen dat half jaar moeten de studenten 3 vakken kiezen waarvan engels verplicht is. Ze kunnen kiezen uit management, handvaardigheid (weven, krijtjes maken, potten maken, kaarsenstandaards maken) muziek, computereducatie enz. enz.

Omdat de leerlingen allemaal te maken hebben met een medische beperking is op het centre ook een medische 'afdeling'. Ik ben werkzaam als fysiotherapeut. Aan het begin van het jaar worden alle leerlingen onderzocht door o.a. de fysiotherapeut en orthopeed. Retina is sinds 2 jaar fysiotherapeut van het centre en wordt ondersteund door Puja die verder geen medische opleiding heeft maar heel gemotiveerd is om Retina een handje mee te helpen. Retina is een leuke enthousiaste meid die door haar werkervaring de nodige kennis heeft opgedaan maar gelukkig nog altijd open staat voor extra informatie. Als fysiotherapeut ben je vooral bezig met de puntjes op de ’i’. Het zijn geen grote veranderingen binnen het centre maar nog steeds dankbaar werk.

Zo lagen van de 28 patienten (!) die bij ons dagelijks langskomen alle medische dossiers door elkaar en als je iets zocht van een patient dan was je toch al gauw vijf minuten kwijt om alle informatie bij elkaar te vinden. Tevens wordt er niet aan verslaglegging gedaan dus je kunt niet terug lezen wat er nu gedaan is het afgelopen half jaar en waar de vooruitgangen zijn geboekt. Ook kwam ik er al snel achter dat ze in Nepal behandelen op participatie niveau (specifiek trainen op datgene wat voor de patient in het dagelijks leven als moeilijk of als een beperking wordt gezien) niet kennen wat in deze situatie (gezien het feit dat kinderen toch moeten leren omgaan met hun beperking voor hun werkzaamheden) toch echt een gemis is in je behandeling. De keuze van de 'krachttraining' oefeningen die bij iedereen standaard wordt uitgevoerd zonder specifiek te kijken wat de aandoening is en de uitvoering van de oefeningen laten helaas nog wat te wensen over omdat bijvoorbeeld bij de uitvoering vanuit elke kant gecompenseerd kan worden zodat je je alsnog afvraagd (mocht de oefening goed gekozen zijn) waar de oefening goed voor is.

Om voor mezelf maar een beetje structuur erin te brengen (gezien het feit je veel meer ziet dan deze punten) heb ik me voorgenomen me bezig te gaan houden met bovenstaande items. Omdat veel hiervan eigenlijk al op de automatische piloot gaan is mijn belangrijkste doelstelling Retina inzicht te geven hoe ze haar behandeling kan afstemmen op participatie niveau zodat ze bijvoorbeeld inziet dat het goed is contracturen te behandelen maar als de patient potten maken als vak heeft gekozen het ook goed is de fijne motoriek te behandelen. Ik ben de afgelopen week dan ook al druk bezig geweest met alle medische dossiers te ordenen, haar extra uitleg te geven over de drie niveau's (stoornis, activiteit en participatie), nieuwe verslaglegging formulieren voor ze te ontwikkelen waar tevens het participatie niveau kan worden uitgeschreven, samen met haar het alle medische gegevens opnieuw aan het inventariseren van de patienten en bovenal het laatste gedeelte van de anamnese nog een keer door te nemen met de patient om vervolgens met hen ook een begin te maken met het doorvoeren van deze veranderingen in hun behandeling. De afelopen week hebben we de helft van de patienten helemaal goed op de rit gezet waarvan ik Retina ook zelfstandig alle stappen heb laten doorlopen. Door intensief met Retina en Puja samen te werken zijn we een band aan het opbouwen waarin onze motivatie aan beiden kanten alleen maar groter wordt om van elkaar te leren en... Om de patienten van TSDCBD zo goed mogelijk te helpen bij het behalen van hun diploma...


Home Visits
Op dinsdag, woensdag en donderdag is het een heel ander verhaal…Op deze dagen ben ik in de bergen om kinderen te behandelen. Ik ben bezig met behandelen maar ook met screenen. Op donderdag ben ik samen met mijn nepaleese collega de bergen in om te 'zoeken' naar kinderen die wellicht in aanmerking komen voor medische hulp. De andere twee dagen werk ik alleen in de bergen.

Ik moet toegeven dat ik na de eerste dag tijdens de huisbezoeken kapot was... Het is werkelijk prachtig om een paar uur in de bergen te lopen en voordat je nog maar 1 patientje hebt gezien al zoveel mooie indrukken hebt opgedaan... Maar het is zwaar om te zien in welke omstandigheden je vervolgens die lieve onschuldige kinderen aantreft... Een huisjes wat wij in Nederland nog geen schuurtje zouden noemen, om vervolgens het kindje aan te treffen ergens in een hoekje op een plankje. Om nog maar te zwijgen over de medische aandoeningen (vooral veel CP). Doordat de kinderen nog nooit zijn behandeld is de gezondheidsstatus van het kind zo snel verslechterd (contracturen, spraak niet ontwikkeld, motorisch zwaar onder ontwikkeld en zware spasticiteit) waardoor het steeds lastiger wordt om te diagnostiseren en als je wilt beginnen met je behandeling, je eigenlijk niet weet waar je moet beginnen zoveel dat je ziet.

Kinderen die niks anders hebben gedaan dan alleen maar liggen, zelf geen hoofdbalans hebben laat staan spierkracht hebben om hun hoofd dan ook maar 1 cm omhoog te tillen. Zo spastisch zijn dat je met de grootste zorg je behandeling moet uitvoeren om vervolgens te zien dat de ouders die de behandeling uiteindelijk moeten gaan uitvoeren het heel normaal vinden hun kinderen op een vrij 'harde' manier aan te raken.... Maar naast de soms best zware fysiotherapeutische werkzaamheden en ervaringen zijn het vaak de 'externe' omstandigheden de druppel van volledige verbazing... Hier zou ik nog uren over kunnen praten of internetpagina’s vol van kunnen tikken maar deze dat zal ik jullie besparen want deze ’externe’ omstandigheden moet je gewoon meemaken…

Ik realiseer me dat werken in Nepal gelijk staat aan tegenstrijdigheden; werken in een goed georganiseerde particuliere school en werken in de bergen, kinderen die jou aan het lachen kunnen maken en kinderen waar jij een glimlach op het gezicht kunt toveren, veel ellende maar ook heel veel vreugde, frustratie en opluchting, een lach en een traan, je grenzen bewaken.... And sometimes.... Just sometimes…..You just have to realize that you have to... 'cross your border'......

Ik wens je heel veel plezier in Nepal bij het opdoen van deze prachtige werkervaring!


Liefs,
Su-Anne
Januari 2007

Go to Vrijwilligers ervaringen  |  back to top