Sjoerd Wevers is aan het werk in het dorpje Nirmal Pokhara wat aan de voet van het Annapurna gebergte ligt. Zie hier zijn impressie van het vrijwilligerswerk daar.

Nirmal Pokhari is, zover ik weet, de primitiefste werkplek van Cross Borders. Dit heeft zo zijn voordelen en nadelen. Aangezien de beoordeling van voordelen en nadelen per mens verschillen, geef ik maar een beschrijving. Dan kun je zelf bepalen wat je er mee doet. Ik kan me geen betere werkplek voorstellen.

Nirmal Pokhari ligt op een anderhalf durende wilde busrit van Pokhara. Het dorpje bestaat uit tientallen boerderijtjes die liggen verspreid over een van de hellingen van de talloze heuvels rond Pokhara. Naast de bebouwing zijn de hellingen opgevuld met terrassen, groene bossen, leuke padjes en natuurlijk het schooltje.

In een van de boerderijtjes woont de vriendelijke Laxman en zijn warme familie. Zij vormen het gastgezin. Het leuke van een gastgezin is, is dat je snel en veel contact hebt met de lokale bevolking. Reuze gezellig en leerzaam. Ook kom je de kinderen van je werkplek regelmatig tegen. Laxman en zijn vrouw zorgen goed voor je. Dit betekent tweemaal per dag Daal Bhat. Tussen de middag wordt er een pannenkoekje of wat noodles geserveerd. Je slaapt met z’n tweeën in een kamer boven de stal in je slaapzak. Als je door de kieren van de akelig dunne planken vloer kijkt, zie je de os liggen herkauwen. Zo nu en dan zorgt zijn aanwezigheid voor leuke geluidseffecten. Verder scharrelen wat kippen, geiten, honden en katten rond op het erf. Dit alles veroorzaakt een typische plattelandslucht.. De sanitaire voorzieningen zijn volgens Nederlandse standen beneden de maat. Je moet het doen met een hurktoilet en de badkamer is een klein hokje met een aantal emmers koud water. Geen warme douche dus. Verbinding met de buitenwereld is ver te zoeken. Internet is er niet en voor het gebruik van de mobiele telefoon loop je twintig minuten heuvel op. Boven heb je trouwens een schitterend uitzicht over de witte toppen van het Annapurna. Het weer is er prima. Overdag zon met af en toe wat wolkjes en lekker warm. ’s Avonds kan het er frisjes worden. Met name tijdens de wintermaanden. Dankzij het ontbreken van lichtvervuiling kun je bijna elke avond genieten van een heldere sterrenhemel.

Daal Bhat

De Nepalese keuken wordt gedomineerd door Daal Bhat. Een gerecht dat bestaat uit witte rijst (Bhat) en een soort van soepje met linzen (Daal). De Daal giet je over de Bhat. Vervolgens het zaakje goed door elkaar mengen en klaar is kees. Naast de Daal Bhat is er groente. De groenten (bloemkool, courgette, erwten of iets wat ik nergens thuis kan brengen) zijn vaak op een smakelijke manier klaargemaakt met veel kruiden en pepers. De groenten worden ook door de Daal Bhat geprakt. Een zeldzaamheid is kip of geit bij de Daal Bhat. Nepalezen eten geen koe. Dit dier is heilig. Net zoals de groenten wordt het vlees op een pittige manier bereidt.

Daal Bhat wordt met de hand gegeten. Ook het doorheen prakken van de Daal, groenten en vlees wordt met de hand gedaan. Het mengsel wordt dan met de hand de mond in geschept. De Nepalezen zijn geen nette eters. Veel gesmak, geboer en geslurp aan tafel. Het tafereel wordt pas echt bizar als men vlees gaat eten. In de kip of geit zitten vaak nog wat botten. Ik heb het idee dat de Nepalezen het gebeente proberen op te eten. Dit leidt dan tot, naast het gesmak, geboer en geslurp ook tot veel gekraak. Vervolgens wordt het stuk bot weer opgebraakt, beoordeeld en weg gelegd of men waagt nog een poging. Bij mannen vallen deze opmerkelijke tafelmanieren nog wel te pruimen. Maar, ik weet niet hoe het komt en bij deze mijn excuses, bij vrouwen vind ik het een afschuwelijk gezicht.

Om inburgering te bespoedigen koos ik ervoor om Daal Bhat met mijn handen te eten. Nu verbrand ik tenminste niet mijn mond als flinke trek heb maar mijn vingers. Wel oppassen dat ik mijn linkerhand niet gebruik. Dit is nogal onsmakelijk omdat de Nepalezen hun kont niet afvegen met toiletpapier maar met, je raadt het al. Zelf ben ik nog niet zo ingeburgerd dat ik hiermee begonnen ben. Maar misschien dat ik volgende week een poging waag. Wel eerst goed mijn nagels knippen.

Een welkome afwisseling zijn de weekenden in Pokhara. Hier kun je genieten van een warme douche en zacht bed in Hotel the Mountain House. Ook zijn er restaurants voor lekker eten en internetcafeetjes waar je het thuisfront kunt inlichten.

Cross borders, cross your own borders, een prachtige ervaring!

Sjoerd Wevers, Januari 2009

Go to Vrijwilligers ervaringen  |  back to top