In november 2007 ben ik afgestudeerd als HBO-Verpleegkunde. Omdat ik nog geen vaste baan had, was ik mooi in de gelegenheid om voor een paar maanden naar het buitenland te gaan. Na wat zoeken op het internet kwam ik op website van Cross Borders uit. Ik heb de informatiedag in Alkmaar bezocht en mijzelf aangemeld voor de januari-groep 2008.

Op 3 januari 2008 ben ik vanuit Nederland naar Nepal vertrokken om als vrijwilliger in het Sushma Koirala Memorial Hospital (SKM) te gaan werken.

Sushma Koirala Memorial Hospital (SKM)
Het ziekenhuis is gelegen in Sankhu, ongeveer een uur met de bus vanuit Kathmandu. Cross Borders heeft een vrijwilligershuis in Sankhu, waar ik ook 3 maanden heb gewoond.

Vanaf het huis is het ongeveer een klein half uur lopen naar het ziekenhuis. Het is een ziekenhuis voor plastische en reconstructieve chirurgie en wordt gesponsord door een Duits fonds (Interplast). Het staat onder leiding van een Duitse hoofdarts en Duitse hoofdverpleegkundige (Christa). Afhankelijk van het inkomen, worden patiënten gedeeltelijk of geheel gesponsord. Zo krijgen de allerarmsten ook toegang tot goede gezondheidszorg.

Voor Nepalese standaarden is het één van de betere ziekenhuizen in Nepal (zo niet de beste, maar ik heb slechts 2 andere ziekenhuizen in Nepal bezocht). SKM heeft de volgende faciliteiten; operatiekamers, polikliniek (spreekuur, check-up en wondverzorging), tandartsenpraktijk, apotheek, laboratorium, röntgenafdeling, afdeling fysiotherapie, apotheek, ambulances, kantine, schoonwater voorzieningen, sanitaire voorzieningen, generatoren voor elektriciteit (er zijn nogal wat powercuts in Nepal) en de verpleegafdeling waar de opgenomen patiënten verblijven.

De meeste patiënten hebben brandwonden, vergroeiingen, fracturen, decubitus-wonden, tumoren, littekens, open/chronische wonden, amputaties etc. en komen voor een chirurgische ingreep en/of wondverzorging naar SKM toe. Als vrijwilliger werk je op de verpleegafdeling en loop je mee met de wondronde (wondverzorging). Vanuit een Nederlands perspectief is de eerste aanblik toch even wennen en anders dan dat je gewend ben. Alle patiënten liggen gemengd (jong, oud, man of vrouw) en van privacy is er weinig sprake. De familie doet de basiszorg en het feit dat ik geen woord Nepalees sprak, maakte het er niet makkelijker op.

Surgical Camp
Het ziekenhuis gaat meerdere keren per jaar op surgical camp. Met dit kamp wordt door SKM al het personeel en materiaal ‘geleverd’ om te kunnen opereren in afgelegen gebieden, waar het triest is gesteld met de lokale ziekenhuizen/health posts.

Van 10 t/m 19 februari 2008 ben ik meegegaan op kamp in het Sunsari-district in de Terai. Met een vrachtwagen vol materiaal en een bus vol personeel, waren we 14 uur onderweg. De eerste dag bouw je als één team (artsen, verpleegkundigen, administratieve en facilitaire medewerkers), uit het niets de operatiekamers en verkoeverkamer op.

De lokale bevolking komt op consult, en tijdens deze consulten wordt er gekeken wie er tijdens het kamp geopereerd wordt en wie wordt doorverwezen voor behandeling in SKM Hospital in Sankhu. Ik heb veel kunnen zien, doen en heb zelfs (onder toezicht) mogen assisteren bij kleine operaties (verpleegkundigen in Nepal zijn tevens operatieassistenten).

We maakten lange dagen (van soms wel 12 uur), met de meest uiteenlopende operaties (van amputaties tot ‘simpele’ littekencorrecties). Samen met het team opstaan, eten en werken (geen momenten voor jezelf) en het eenzijdige voedsel (in het begin smaakte de dahl bat mij zeer goed, later heb ik een vorm van dahl bat-fobie ontwikkeld), maakte het soms best zwaar, vooral de laatste dagen.

Ik heb zowel positieve als ook negatieve dingen meegemaakt, die niemand mij meer kan afnemen. Al met al was het werken in het ziekenhuis en vooral het surgical camp een onvergetelijke ervaring.

De 10 daagse introductie en met name de groep vrijwilligers met wie ik in januari 2008 naar Nepal ben gegaan, vond ik super leuk.

Ik wil het Cross Borders team en SKM bedanken voor deze mogelijkheid. Ik zou het absoluut en direct opnieuw willen doen.

Sao Ying
January 2008-March 2008

Go to Vrijwilligers ervaringen  |  back to top