Oktober 2009, ik ben inmiddels over de helft van mijn periode vrijwilligerswerk voor Cross Borders. Na een jaartje werken en sparen ben ik afgelopen augustus dan eindelijk gestart met mijn Nepal avontuur. Dat het een bijzondere ervaring zou gaan worden werd al duidelijk voordat ik uberhaupt op mijn werkplek was geweest.

Na aankomst in Kathmandu begon de 10 daagse introductieperiode. Door middel van een vol maar toch relaxed programma leerde ik de groep, de taal, de cultuur, en de mooiste plekjes van Nepal beter kennen. Het was zonder meer genieten om gezamelijk een soort van bekendheid met Nepal op te bouwen, een soort van bekendheid ja, want zelfs nu nog word ik iedere dag wel verrast.. maar na 10 dagen had ik ook absoluut behoefte om te beginnen met het echte werk.

Nepal zou Nepal niet zijn als dat geheel volgens plan zou lopen..dus de eerste werkdag was een vrije dag in verband met een festival. Inmiddels weet ik dat dat eerder regel dan uitzondering is.. maar dat ligt ook aan de periode dat ik hier zit.

Goed dan toch de eerste werkdag, samen met Stephanie ga ik werken op de Nava Indra Dhanush Boarding School. Niet zo lang geleden is deze school noodgedwongen verhuisd naar een nieuw gebouw, of eigenlijk een enorm vervallen gebouw waar een deel van het dak mist en de muren met een simpele niesbui naar beneden donderen. Onder een hoop geschreeuw (van de kinderen), gegiechel (van de teachers) en gefriemel (aan ons) beginnen wij aan onze eerste dag.

Natuurlijk was het in het begin aftasten en je plek vinden, in overleg met Rabin (het hoofd) & Ajay ( onze vraagbank hier) hebben we daarom besloten de eerste week te gaan observeren om daarna een plan van aanpak te maken.
Om alles soepel te laten lopen heb ik me in de eerste week vooral heel meegaand opgesteld, dus toen een van de leraren het geweldige idee opperde om het Wilhelmus te zingen deed ik dat natuurlijk meteen.. daar stond ik dan in m’n eentje voor een klas 15 jarigen. Het scheelde dat de kinderen ten alle tijden dol-enthousiast zijn en me dus, ongeacht mijn zangkunsten, toch een staande ovatie gaven.

Na deze eerste week zijn we begonnen met het geven van bijles aan de weaker students. De kinderen hadden examens in het verschiet, en vanwege de onrust die wij teweeg brachten leek het de teachers, en ons ook trouwens, niet handig om een hele klas over te nemen. Na de examenperiode begon de festival periode, en daarin bevind ik me nu nog steeds. De festivalperiode duurt namelijk 1 hele! maand, en in deze maand is de school gesloten. Stephanie en ik houden ons nu bezig met:

• Het maken van een bieb, lees; het invoeren van 700 boektitels in een computer + de daarbij behorende uitprintjes te maken voor in de boeken.
• Het opkalavateren van de speeltuin: niet gehindert door enige bouwkundige kennis tracht ik samen met Rabin een aftans veld om te toveren tot iets fatsoenlijks.. Dat is overigens nog niet gelukt maar we zijn een aardig eind op weg!
• Het geven van bijles; Stephanie verzorgt engelse bijles voor de extra class met daarin 18 kinderen, op papier dan.. in praktijk zijn het er nooit meer dan 8, en we hebben geen flauw idee waar die andere 10 zijn.

Zoals gezegd zijn we inmiddels over de helft, het werken en wonen in Kathmandu bevalt me goed. Toch vind ik het af en toe ook wel moeilijk op het werk, met name vanwege de vele vrije dagen is het lastig om echt iets op te bouwen en een routine te krijgen in wat je doet. Dat is soms frustrerend en brengt het gevoel mee dat ik niet echt iets kan bijdragen. Gelukkig merk ik ook vaak zat dat dit gevoel niet nodig is. Dat onze aanwezigheid sowieso wordt gewaardeerd laten de kinderen zien met een stralende glimlach of slecht ingestudeerd dansje.. Rabin gebruikt daarvoor trouwens dezelfde techniek. Volgende week beginnen de gewone lesdagen weer en gaan ‘s avonds een keer pannenkoeken bakken voor Rabin & zijn vrouw Sunita, en dan is het alweer bijna tijd om af te ronden.. De tijd vliegt, precies zoals het hoort wanneer je fun hebt.

Sanne de Groot

Go to Vrijwilligers ervaringen  |  back to top