Rixt Nicolai heeft via Cross Borders in Nepal meegewerkt van oktober 2006 tot januari 2007.
Zie hier haar opmerkelijke verhaal...


Ik ben inmiddels alweer anderhalve week terug in Nederland en ik moet zeggen inmiddels begint de kater te komen. Ik mis mijn Nepalese leventje, de kinderen, de mensen, alles…… Dit zou er van komen, dat wist ik zeker. Dat is het risico wanneer je de stap zet om te gaan werken in Nepal. Maar laat dit je niet weerhouden om niet te gaan, het is alleen maar een hele goede reden om terug te gaan!

Tijdens mijn afstudeerperiode heb ik besloten om een tijdje naar het buitenland te gaan. Maar alleen maar rondreizen en de toerist uithangen dat past niet bij mij. Daarom viel mijn oog op de site van Cross Borders. Dit sprak me ontzettend aan en heeft me uiteindelijk een fantastische tijd opgeleverd.

De dag dat we aankwamen kan ik me nog goed herinneren, kapot van de reis, in een keer door met het introductieprogramma. Nepalese les, Barhabise, bergwandelen, wildwater raften, naar de Tibetaanse grens, Chitwan, olifanten, neushoorns en uiteindelijk aan de slag. De introductie was gezellig, intensief en superleuk. Ik heb deze drie maanden ontzettend veel grenzen verlegd.. En dat is het: Cross your border!! In de weekenden heerlijk de toerist uithangen. En daarvoor is Nepal een goede keus. Prachtige tempels, mooie natuur, gastvrije en vriendelijke bevolking, leuke steden en dorpen…. Kortom een goede keus, vrijwilligerswerk in Nepal!!

Ik heb drie maanden als fysiotherapeute gewerkt in Nepal. De ochtend begon voor mij op mijn fietsje. Ik doorkruiste Durban Square en zigzaggend door de menigte bereikte ik de JKK school in Kalanki, een buitenwijk van Kathmandu. Elke dag weer een bijzondere ervaring!

De JKK school is een schooltje voor verstandelijk gehandicapte kinderen/ jongeren. De leeftijd varieert van 5 tot 30 jaar. Ik werkte hier vier dagen per week. Ik had mijn eigen schema gemaakt en aan de hand daarvan behandelde ik de kinderen individueel, op het gebied van fijne en grove motoriek. Het materiaal is in vergelijking met Nederland schaars, maar met een hoop fantasie en creativiteit kom je hier een heel eind. De kinderen zijn altijd vrolijk en enthousiast. Dit was van de principal niet altijd te zeggen. Gelukkig werkte ik met de kinderen en niet met haar. Heel langzaam zag ik kleine veranderingen bij hen. Je doelen moet je klein houden, anders haal je ze niet.


Om 15.00 eindigde mijn werkdag hier en fietste ik naar het DNC.

Het DNC, een kinderhuis voor kinderen met een lichamelijke handicap. Elke dag weer een feestje om hier te zijn. Je wordt door 35 kinderen enthousiast verwelkomt. Ze staan te springen om mee te gaan naar de fysiotherapieruimte: ‘my turn Miss, my turn Miss’! Hier behandelde ik de kinderen ook individueel. Naast mij zijn hier ook twee Nepalesefysiotherapeuten en een fysiotherapieassistente werkzaam. Daar waar ze vragen hebben of waar het nodig is probeer ik ze wat van mijn kennis mee te geven. Hartstikke leuk om zo samen te werken. Ik was een beetje bevooroordeeld over het niveau van de Nepalese fysiotherapeuten, maar dit was geheel onterecht. Ze doen goed werk en zijn erg leergierig. Er is natuurlijk wel degelijk een verschil met hoe er gewerkt wordt in Nederland. Maar dat verschil is klein, dat je niet moet willen om dat te veranderen. Naast het behandelen van de kinderen, was het ook gezellig. Een aantal kinderen kwam huiswerk maken in het fysiotherapielokaal en deden soms individueel hun oefeningen, terwijl ze geen fysiotherapie hadden die dag. De vrijdagmiddag was een soort van vrije middag en dan werd er gevoetbald, gebasketbald. En das zo gaaf om te zien, hoe ze met hun handicap toch echt 10 keer beter kunnen voetballen dan ik!



En op de woensdag deed ik samen met Su-Anne (een collega fysiotherapeute en vrijwilligster) de huisbezoeken rondom Kirtipur, een dorpje ongeveer 10 kilometer buiten Kathmandu. Su-Anne was er na een aantal weken achter gekomen dat de huisbezoeken in haar eentje vrij pittig waren, daarom hebben we in overleg met de organisatie besloten om dit samen te gaan doen. Twee weten meer dan een! Elke woensdag gingen we samen op pad, om onze vier patientjes aan huis te behandelen. Vier patientjes met hun eigen achtergrond. Een hele bijzondere, uitdagende en nooit te vergeten ervaring. Su en ik hebben samen de behandeling van Dennis (de fysiotherapeut die voor ons in Nepal was) voortgezet en uitgebreid. Met hele kleine stapjes zagen we hele kleine vooruitgang. De kleine dingen, die je in Nederland niet meer ziet, die zie je hier duidelijk! En das geweldig.

De werkdagen waren lang, maar de kinderen geven je energie en daardoor vlogen de weken voorbij en de dag dat ik terug ging naar huis was er veel te snel. Tranen met tikkapoeder….. Ik mis ze nu al de kinderen. Maar ik weet zeker dat ik terug kom!


Groetjes
Rixt Nicolai, (oktober 2006 – januari 2007).

www.travelmessage.nl/rixtieinnepal

Go to Vrijwilligers ervaringen  |  back to top