De Voetbalwedstrijd

Het was een mooie dag, laat in de middag en ik gaf wiskundeles in “Hamro Gaun” in Sankhu. Rakesh, een van de weeskinderen had wat moeite met het oplossen van wat goniometrische vergelijkingen, maar hij deed hard zijn best en er zat zeker vooruitgang in.  We waren er net, met behulp van wat dubbelehoek formules bijna uit toen hij zei, “Sir, tomorrow we play an important football match, would you like to come?” Ik vroeg: “hoe laat?”, de dag er na zou ik terug gaan naar Kathmandu aangezien ik een vrije dag had, en mijn Nepalese vrienden daar zou ontmoeten. “Half past seven” zei Rakesh. “I’ll pick you up at your appartment” Dat was wel even slikken. Zo vroeg stond ik normal nooit op op een vrije dag. Maar goed, dit was iets wat ik niet mocht missen, dus ik stemde toe.

Ik hoopte dat het een Nepalese half acht zou zijn. Zoiets van een uur of negen betekent dat namelijk. Maar daar kwam ik bedrogen uit. Om kwart over zeven ging de deurbel van ons appartement en stonden daar Rakesh en Co. Dat moet, volgens mij, komen door de verderfelijke invloed van al die Nederlandse vrijwilligers daar, anders hadden ze zich wel als beschaafde Nepalezen gedragen en waren fatsoenlijk te laat gekomen. Goed, ik schoot in de kleren en ging mee naar het voetbalveld wat een eindje lopen, bij het ziekenhuis lag.  De meesten van ons gingen te voet, maar Manoj ging op een fiets zonder rem, zelfs de berg af,  “Dat is gevaarlijk!” wou ik nog zeggen, maar toen was ie al lang en breed beneden. Onderweg pikten we nog wat sterspelers op, kinderen die te oud waren om in Hamro Gaun nog te leven, maar nu in Kathmandu naar school gingen en verbleven. Zei waren helemaal per Taxi gekomen, niet goedkoop voor hen, omdat de bussen staakten. Zo belangrijk was de wedstrijd.

Bij het veld aangekomen bleek dat de tegenstander nog nooit een Nederlandse vrijwilliger had gezien en dus om half tien kwam aanzetten. Rakesh vertelde me in de tussentijd wat er op het spel stond. Ze hadden in een eerdere wedstrijd, zonder de sterspelers uit Kathmandu, kansloos verloren met 5-0 omdat de anderen gewoon groter en ouder waren en de kinderen van Hamro Gaun simpelweg opzij drukten. Sindsdien hadden ze, elke keer als ze iemand van het vijandelijke team tegen kwamen, spot te voorduren. Maar nu zou dat anders worden, Rakesh en de Zijne zonnen op wraak.

De tegenstander, toen die eindelijk op  kwam draven, zag er professioneel uit. Allemaal voetbal shirts, shorts AND shoes. Ze hadden ook nog een echte scheidsrechter  bij zich, in het zwart met een echt fluitje! Gelukkig hadden de kinderen van Hamro Gaun ook wat voetbal schoenen gekregen en hadden ze allen ook shirts & shorts. Rakesh stond echter te keepen met blote voeten, hoewel hij daar in niets zou onder doen voor de keeper van de tegenpartij, ondanks dat het een naar soort grind was waar hij in moest staan.

De wedstrijd ging van start, er werd gespeeld met de bal van de tegenpartij aangezien die er professioneler uit zag. Kansen gingen over en weer hoewel de tegenstander duidelijk de beste kansen had. Rakesh wist zijn doel echter schoon te houden. De scheidsrechter floot, naar mijn inzien, onpartijdig, daarbij niet gehinderd door enig soort lijnen aangezien die op het hele veld afwezig waren. Uit of achter werd arbitrair bepaald door de arbiter en daar moest iedereen het maar mee doen.  Iedereen was daar ook blijkbaar tevreden mee, de scheidsrechter heeft de hele wedstrijd niet één kaart getrokken.  De bal ging intussen nog aan flarden in de bosjes, er werd verder gespeeld met de bal van Hamro Gaun.

Ondanks het geweldige spel van Hamro Gaun konden ze niet voorkomen dat ze voor rust met 1-0 achter kwamen.

Na de rust kwam Hamro Gaun echter sterk terug. Met twee snelle goals door de sterspelers uit Kathmandu, kwamen ze zelfs op voorsprong! Ik juichte extra hard aangezien de rest van de toeschouwers op hand was van de tegenpartij.  Toch was deze voorsprong geen lang leven beschoren. De druk werd te hoog voor Hamro Gaun en de verdediging Cruijfiaanse Geitenkaas. Dankzij twee goals, wist de tegenstander niet alleen langszij te komen, maar op de valreep nog te winnen. De teleurstelling bij Hamro Gaun was groot, maar toch was men sportief genoeg om gezamelijk van het gekochte ijs te genieten na afloop.

Terug thuis bij Hamro Gaun vertelde Rakesh mij, terwijl hij de grindsteendjes uit zijn been pulkte en er 3 rollen verband omheen wond, dat de strijd nog niet gestreden was. De tegenstander had spelers ingehuurd voor wel 100 rupie per speler en de scheidsrechter was partijdig.

Volgende keer  gaan ze zeker winnen.

Ik geloof hem. Kom op Hamro Gaun, jullie kunnen het

Groetjes,
Rimke van Drooge , March 2007

Go to Vrijwilligers ervaringen  |  back to top