Disabled Newlife Centre (DNC)

Tussen half vijf en vijf arriveren Martinde en ik dagelijks op DNC. “Namaste Miss! Namaste Sir!” en dat 30 keer. Zo is onze aankomst op DNC het best te omschrijven. Martinde en ik helpen de kinderen met het maken van hun huiswerk. Als we aankomen hebben we nog even de tijd om met de kinderen te kletsen en de dag door te nemen en dan is het om vijf uur “study time”.

Bart en Mariken, de eerste Cross Borders volunteers op DNC, hebben zich geconcentreerd op een paar kinderen met leerachterstand. In de drie maanden dat zij hier zijn geweest hebben ze deze kinderen bijna gelijkgetrokken met de rest van de groep. Nu zijn er eigenlijk nog maar twee kinderen die extra aandacht nodig hebben. Martinde is degene die zich met deze kinderen bezig houdt en ik help de rest van de 30 kinderen. Ik loop rond tot er iemand om mijn hulp vraagt. Vaak is een simpele uitleg of een ander voorbeeld dan in het boek staat als voldoende om ze weer zelfstandig verder te laten gaan met hun huiswerk.

Laatst hebben we ook kinderen geholpen met de voorbereidingen op hun examen. Ook erg leuk. “Sir, please help me! Tomorrow is my math exam and I don’t know anything!” Nadat ik Anju, een meisje van 15 jaar, vergelijkingen heb uitgelegd met een paar tussenstappen meer dan in het boek zegt ze: “Oh... That’s kind easy!”

Als het huiswerk af is hebben we vaak nog even de tijd om met de kinderen te spelen of hebben de meiden de tijd om je een geheel nieuw kapsel aan te meten. Ook tijdens de schoolvakanties kunnen we nog gewoon naar DNC. Zo ben ik een keer met tien jongens gaan zwemmen en zijn we met de hele club naar de bioscoop geweest.

DNC is super om te werken. Omdat je er drie maanden bijna elke dag twee uur met de kinderen bezig bent krijg je echt een band met ze. En het zijn allemaal van die schatjes. Mijn tijd in DNC zit er nu op en het wordt tijd om afscheid te nemen van de kinderen. Ik vind het erg jammer dat het zo snel gegaan is. Drie maanden lijkt in het begin misschien lang, maar echt... als je er eenmaal bent vliegt de tijd. Ik zal de kinderen missen en kom zeker nog een keer terug. DNC was echt een ervaring om nooit te vergeten.

Rens Pothuizen
May 2005, Kathmandu

Go to Vrijwilligers ervaringen  |  back to top