Kick off in Chainpur

Eerst maar even voorstellen: Wij zijn Janneke (25) en Ralph (26) en mochten als eerste vrijwilligers aan de slag met het nieuwe Chitwan-project in het dorpje Chainpur. Voor ons is deze periode onderdeel van ons één jaar lange Azië-reis, een nuttige tegenprestatie voor al het moois dat Azië ons gegeven heeft en hopelijk nog gaat brengen. En natuurlijk al een geweldige ervaring op zich!

Chainpur is een agrarisch dorpje in het Chitwan district, op fietsafstand van het welbekende nationaal park. Je waant je er jaren terug in de tijd en de omgeving is prachtig; overal rijstvelden (we zitten nu midden in de oogsttijd), naar het zuiden toe de heuvels van het nationaal park en in het noorden wordt het dorp begrensd door de groene Mahabrahat range, met daarachter de witte bergtoppen van de Annapurna en Langtang ranges. De zonsopgang komt vroeg, maar is ongetwijfeld de moeite waard!

Ook de mensen in het dorp zijn zeer de moeite waard. De ene helft kijkt ons na 2 maanden nog steeds verbaasd aan, de andere helft zegt ons iedere keer weer enthousiast gedag. En als we onze paar Nepalese woordjes op hen oefenen, kunnen we helemaal niet meer stuk. Het handjevol dorpelingen dat Engels spreekt vindt het ook erg leuk om hun Engels op ons te oefenen en zo kunnen we met iedereen op een bepaalde manier wel communiceren. Zelfs met onze oma; zij vertelt ons dagelijks hele verhalen in het Nepalees en wij antwoorden iedere dag goedkeurend in het Nederlands. Aan de goedkeurende knikjes en vriendelijke glimlachen te zien, is dit voor beide partijen een prima manier van communiceren…

We geven vijf dagen per week les op de Shree Lower Secondary School Hattilebad, een echt dorpsschooltje; weinig faciliteiten, locale leraren (waarvan de meeste nooit een lerarenopleiding hebben gehad) en ouderwetse lesmethodes. Omdat wij de eersten zijn hier, hebben we de eerste twee weken besteed aan het observeren van de lessen. En laten we het zo zeggen; er is voldoende ruimte voor verbetering. Er is weinig discipline (en de discipline die er wel is wordt vaak afgedwongen op de, ahum, ouderwetse manier), alles gebeurt klassikaal zonder persoonlijke aandacht en zelf nadenken is een taboe; alles moet klakkeloos gekopieerd of nagezegd worden. Een flinke uitdaging voor de vrijwilligers van Cross Borders dus!

Naar aanleiding van onze observaties hebben we een plan van aanpak opgesteld en volgens dat plan zijn we aan de slag gegaan. We geven nu Engelse lessen aan de onderbouw in samenwerking met de leraren, de peuters uit de nursery class geven we dagelijks een uurtje Engels (wat in de praktijk meer spelen en knutselen is) en de langzame leerlingen uit de onderbouw krijgen wekelijks een uurtje Engelse bijles van ons. En na de ontdekking dat niemand in Chainpur ooit van Michael Jackson heeft gehoord, hebben we ook besloten om groep acht wat over de wereld buiten Nepal te leren, via een ontspannen uurtje ‘World Education’ op vrijdagmiddag.


De leraren en leerlingen moesten in het begin erg aan ons wennen, en wij aan hen. Op de vraag “Ja of nee?” (in het Nepalees uiteraard) verwachten wij een antwoord; ja of nee. Onze leerlingen denken daar toch net iets anders over. Zij zien deze vraag net als al het andere wat een leraar zegt, als een opdracht om het netjes na te zeggen. Met als gevolg dat de hele klas in koor roept: “Ja of nee?” De eerste keer is het reuze grappig, de tweede bekruipt je een angstig voorgevoel en vanaf de derde keer wordt het erg frustrerend…

Maar langzaam aan begrijpen de leerlingen steeds beter wat we bedoelen en wij beginnen hun manier van denken ook een beetje door te krijgen. Er gloort hoop aan de horizon.

We wonen hier op stand. Voor lokale begrippen dan. Ons ‘penthouse’ bestaat uit 2 vertrekken; de keuken en de slaapkamer. Daarnaast hebben we een ruim dakterras om onze was op te hangen en te genieten van de zonsopkomst. De familie woont beneden met z’n zessen. Naast vader en moeder wonen oma en de drie dochters thuis. De twee zoons wonen in Kathmandu en zien we slechts zelden.

De familie is erg behulpzaam, met van alles en nog wat. Van de eerste kookles (daal bhat uiteraard) tot hoe we onze kleren het beste kunnen wassen en ze beginnen zelfs spontaan de vloer te vegen als je ze de kans geeft (zo vies was het toch niet?). Vaders en de twee jongste dochters spreken een woordje Engels en ze zijn gek op het kijken van foto’s, praten over Nepaleze festivals (waarvan er 366 per jaar zijn) en het uitbreiden van ons Nepaleze vocabulaire. Het liefst onder het genot van een kopje thee en verse papaya. Maar nóg liever onder het genot van door ons gebakken pannenkoeken.


Aan groente en fruit hebben we hier ook geen gebrek; de familie runt een papaya farm en verbouwt haar eigen groentes en laat ons daar uitgebreid van meegenieten. Qua gastvrijheid zouden wij ons geen betere familie kunnen voorstellen om drie maanden bij te verblijven…

In de weekenden verblijven we in een resort in Sauraha, bij de ingang van het nationaal park. Ook hier niks te klagen; het personeel behandelt ons bijna als familie, het eten is er prima (en altijd weer een verademing na een week lang daal bhat en noodles) en jullie kunnen zelf wel inschatten hoe blij we iedere keer weer zijn met een douche…

Al met al hebben we hier een geweldige tijd, ondanks dat er ook best wat minpuntjes zijn. Leven in een dorpje in de Derde Wereld vergt best wat aanpassingsvermogen en is niet altijd zo romantisch als het lijkt. En de leerlingen en leraren kunnen onze dagen soms helemaal goedmaken, maar soms kunnen ze ons ook verschrikkelijk frustreren.

Chainpur en haar bewoners hebben een speciaal plekje in onze harten veroverd. We hopen hier iets te hebben achtergelaten waarop de volgende vrijwilligers verder kunnen bouwen met de school. En we hebben zeker waardevolle en dierbare herinneringen met ons meegenomen. 

Ben je nieuwsgierig geworden? Meer foto’s en verhalen kun je vinden op: www.ralphenjanneke.waarbenjij.nu

Go to Vrijwilligers ervaringen  |  back to top