Pieter Kuijten was werkzaam op het Tibetaanse schooltje in Pokhara. Hieronder vindt jij zijn belevenissen in Nepal, en die zijn uiterst boeiend. Zijn ervaringen als school teacher staan geheel onderaan dit stuk in 3 hoofdstukjes verdeeld. Met dank aan Pieter.


Kathmandu, april 2005


The Great Experience!
Rijk, rijker, rijkst! Hij die zijn hart durft te laten spreken en zijn dromen achterna gaat, zal zich rijker voelen dan hij zich in zijn stoutste dromen voor had kunnen stellen! Mensen durf te leven!

Pokhara! I have Arrived!
Kathmandu is een beetje een vieze stad, veel smog en verkeer. Wel gigantisch mooie stupa's. Ook veel rode jurken gezien van de Boedhisten, die daar hun gebeden doen. Wel bizar om geestelijke monniken te zien lopen in een traditioneel rood gewaad, met een muts van New York of ( Nike®)Gympen aan. Durban Square is helemaal te gek met zijn temples.

De drukte in Katmandu heb ik gelukkig achter me gelaten, om te zijn neergestreken in Pokhara. Boven op een berg, in een nabijgelegen dorpje, midden tussen de reuzen van de Hymalaya overnacht. In het huis van het dorpshoofd mogen slapen, wat meer op een koeienstal leek dan op een huis. alles van hout, schots en scheef, geen ramen, kortom back to basic. Zelfs bij het dorpshoofd aan mogen schuiven (op de grond bij het kampvuur) bij het nuttigen van de maaltijd. Daalbaath heet dat rijstgerecht, wat met de handen gegeten wordt, lekker prakken. dit gerecht is een soort nasi. dat eten Nepalezen minimaal twee keer per dag, DAT WORDT DUS DE KOMENDE MAANDEN AFZIEN VOOR WAT BETREFT HET ETEN! In die Koeienstal geslapen, op een houten bed, zonder matras, en zonder ramen, waarbij het 's nachts werkelijk ijs en ijs koud wordt, zeker op een hoogte van ongeveer 1600 meter. Bibberend van de koude opstaan voor de zonsopkomst. GEWELDIGE ERVARING!!!!!!!!!!!!!!!! De zon komt werkelijk op als een felrode bal, waar je gewoon in kunt kijken, en die de bergtoppen een voor een in lichterlaaie zet, fenomenaal. Na dit spectakel wat eigenlijk niet te beschrijven is volgt het ontbijt. Rijstenpap, daar had ik net zin in! Op deze lokatie verblijf ik overigens 4 weken aangezien het Tibetaans schooltje gesloten is tot die tijd. Aangezien je op de berg totaal geen privacy hebt, ben ik blij dat ik in de stad verblijf, waarbij ik in een hotel zit, met de familie, die je meteen opneemt in hun gezin, en dan ook verwacht dat je er ieder dag mee eet. lekker, toch weer Daalbaath. De man des huizes is echter alleraardigst en jawel hoor, hij lust ook geen Yak(kaas) hij is waarschijnlijk de enige Nepalees die dat niet lust, dus dat treft. Vandaag de berg afgedaald, na dagen zonder douche, zonder wc en compleet kapot van de dagen lopen naar het dorp op de berg. een bezoek gebracht aan het jobtrainingscenter van CWS en St. Veldwerk, waar Nepalese kinderen opgeleid worden tot manicure, pedicure, kapper, maseur en leren omgaan met de computer. Een lekkere hoofdmasage, pedicure behandeling, en een scheerbeurt, waarbij mijn week oude baard eraan moest geloven, was het gevolg, erg lekker! over twee weken krijg ik nog een complete massage, aangezien ik proefpersoon ben. Ik kan me ergere dingen voorstellen.

Het Tibetaans schooltje ook nog bezocht, erg aardig schoolhoofd, en klasjes van vier tot vijf leerlingen, leeftijd 8 tot 12 jaar oud, erg leuk. Ik vervang de leraar die er niet meer werkt, aangezien er in april pas een nieuwe begint. Super omgeving, super vriendelijke mensen, en super leuk werk, wat wil een mens nog meer? Ik voel me te gek, en heb zoals ik het nu in kan schatten de meest mooie werkplek. Morgen naar Chitwan, een natuurpark. De Maoisten heben een Banda(staking) afgeroepen, waardoor er absoluut geen bussen rijden. we gaan toch, van mij mag die wel even duren, aangezien ik dan voorlopig niet naar boven op die berg ga, een weekje is mischien leuk, maar drie maanden zou ik echt niet trekken!

Chitwan
Mijn laatste nacht in Pokhara was er een om nooit te vergeten. Na een chatsesie, die wat uit de hand was gelopen, het werd namelijk 24.00uur in de nacht, terug naar het hotel. Blijkt alles stikdonker te zijn in Pokhara, geen lichten meer te zien, alles gesloten, en ik die de weg kwijt is. wat door de donkere straten geslenterd, en op mijn gemakje naar mijn hotel gezocht. midden in de nacht nog wat staan praten met twee hangjongeren uit Tibet, die over straat zwierven. Ze waren erg aardig, en wezen me de weg nar het hotel. Bij het hotel angekomen, blijkt ook dar iedereen te slapen. De poort die toegang geeft tot de eerste verdieping waar ik slaap blijkt op slot te zijn, en verder is het ook hier compleet donker. Na enige tijd besluit ik dus maar om op een deur op de begane grond te bonken, zodat ik in ieder geval binnen lig. Gelukkig deed Merlijn nog open, angezien hij ziek was (diarree) waardoor hij niet in slaap gevallen was. Hij was zo aardig om zijn bed met mij te delen. knus zo saampjes in bed, lekker warm ook in tegenstelling tot de voorgaande nachten.

Een dag later vertrekken we naar Chitwan National Park. Dat lijkt een compleet andere wereld te zijn, met boeren dorpjes, amper warm water en electriciteit. de mensen leven hier in het jar nul, warbij alle me4nsen samen oogsten met sikkels, zoals dat vroeger ging. ook hier eten we overigens Daalbat het rijstgerecht, die me zo langzamerhand al de strot uit komt. Weigeren is onbeschoft, dus iedereen eet lekker zijn bordje leeg. Midden in het dorp staat een riante villa, waar Nienke en Arnold uiteindelijk achtergelaten worden, aangezien zij les gaan geven in het plaatselijke schooltje, wat we uiterard met zijn allen bezocht heben. Het dorpje staat midden in de jungle, en is omringd door rijstvelden, bananenplantages en suikerrietvelden. Volgens ingewijden lijkt het extreem veel op Afrika. Mooi met zijn zessen op de rug van een olifant gereden, waarbij de laatste er bijna van af viel, dat was Arie. Ook nog een jungletocht gemakt op de rug van deze collosen en wat neushoorns, krokodillen, herten en meer van dat soort dieren gespot. Op een olifant kun je extreem dichtbij komen, dus dat was zeker de moeite waard!Na de rit nog een olifantenfokkerij bezocht, super al die kleine olifantjes! Verder nog op de rug van een olifant gebadderd in de rivier, wederom een unieke ervaring. Dat badderen was ook wel nodig want het meest extreme wat ik mee maakte in Chitwan is bijna niet te beschrijven, daar moet je bij geweest zijn. Aangezien sanitair hier vaak ontbreekt, is het heel normaal dat je je behoefte in de natuur doet. In Chitwan kun je dat echter beter niet in het donker doen! Laat op de avond, stikdonker, dacht ik een struik in te lopen, val ik compleet met kleren en al in een gigantische beerput!!! Extreem stinkend kroop ik weer op de kant, tering wat een stank zeg! Bulderend van het lachen, uiteraard ook door de andere vrijwilligers, compleet doorweekt een fast laundry binnengelopen, die gelukkig nog open was. Ik kleedde me ter plekkke uit in de winkel, zoiets hadden ze natuurlijk nog nooit meegemaakt, en mocht gelukkig gebruik maken van hun douche, wat niet meer was dan een pomp. Compleet in mijn nakie, stond ik daar te douchen bij de mensen thuis. Ter plekke een droge onderbroek, broek en wat slippers gekocht. 4 Euro en Pieter was weer klaar! Verder valt eigenlijk alles in het niet. Nog een kanotochtje ondernomen, waarbij we een krokodil heben gezien. Een wandeling gemaakt door de rijst en rietvelden, op mijn blote voeten, aangezien ik die slippers, die natuurlijk niet in mijn mat voorhanden waren, toch wel erg vondt knellen. Laat in de avond bij een kampvuurtje nog een olifant gehoord, wardoor iedereen extreem geconcentreerd zat te luisteren of hij in de buurt zou komen, bizar. Op het dak van het busje zijn we uiteindelijk volgas naar ons resort teruggekeerd, waarbij we min of meer aangezien werden voor de plaatselijke circusattractie. een stelletje blanke reuzen op een auto, erg leuk. Vandaag zijn we teruggekeerd, met ons drieen, uit "Shitwan" want zo noemen we dat dorpje tegenwoordig, in Pokhara. De Overige vrijwilligers gingen niet mee, angezien zij in Kathmandu verblijven. Nu kan het echte werk beginnen, lesgeven!

Nepal zou Nepal niet zijn zonder "Banda". Dat wil zeggen dat er geen auto's rijden, aangezien dat verboden is door de Maoisten. doe je dat toch, dan wordt je kenteken genoteerd, waarna ze je auto in brand steken. Kortom een algehele staking, waarbij je verder alleen mar af kunt wachten. dus even nog geenh lesgeven, angezien deze "banda" twee dagen gaat duren.

Tot slot nog een trieste mededeling, mijn fotocamera heeft dusdanig veel shit over zich heen gekregen tijdens mijn duik in de beerput, dat hij het niet meer doet. voorlopig dus geen foto's. René neemt deze mee voor een cleaning nar Kathmandu, waarna deze uit zichzelf weer bij mij terecht zal komen. Zo gaat dat hier in Nepal.

Mustang, The Lost Tibetan Kingdom
Mijn medevrijwilligers zijn vertrokken naar Astam, ik niet, ik ga lesgeven in het Tibetaans schooltje in Pokhara. Zondag ochtend op het fietsje een half uur later arriveer ik op het schooltje. Gesloten in verband met een nieuwe Bandha! Morgen nog maar eens proberen. Een dag later blijkt er hetzelfde probleem te zijn, en ook een poging om les te geven op dinsdag misslukt vanwege de Bandha. Drie keer voor een gesloten deur is ook voor mij iets te veel van het goede. Navraag bij de buren van de school doet mij beseffen dat de school de gehele week gesloten is. Mooi tijd voor een trekking dacht ik zo. Het moment grijpen als het komt!

Vanwege de korte tijd dat ik vrij ben, ga ik voor een korte trekking. Lekker met het vliegtuigje naar Mustang, compleet desolate, ongerepte natuur, kortom trekken in het verloren Tibetaans koninkrijk!

Aangezien ik heen en terug vlieg is de trekking er een van drie dagen, die ik mooi kan rekken tot vijf dagen aangezien ik het weekend mee pak, en op zondag ochtend terug keer. Op de ochtend van vertrek wordt de vlucht gecanceld vanwege slecht weer, jammer. Gelukkig had ik meer dagen, dus dat is geen probleem. Een dag later vlegen dan maar. Klein vliegtuigje, aan ieder zijde van het gangpad wat stoeltjes, en altijd een plaatsje bij het raam. Niet meer normaal dat uitzicht wat je onderweg hebt! De vlucht duurt een half uurtje en je raast midden tussen de besneeuwde bergtoppen door! Geweldig gezicht! Onder me zie ik Astam voorbij komen, waarna we landen in Jompsom, een plaatsje dat op 2800meter hoogte gelegen is. Het is 8.00 uur in de ochtend als we landen, en in verband met de tijdsdruk gaan we meteen door naar Kahkbeni op 3000 meter. Een halve dag lopen door een gigantisch brede opgedroogde rivierbedding, waar we onderweg wat fossielen verzamelen, die hier voor het oprapen liggen. De natuur om ons heen wordt steeds grimmiger, rotspartijen met daarachter eeuwige sneeuw, super!!! De mensen die we tegen komen hebben een enigszins Chinees uiterlijk, extreem rode appelwangen, en een zandkleurig mat gezicht. Tibetanen die verweerd zijn door het verblijf in de uitgestorven bergen. Een foto maken van de mensen lukt niet, aangezien ze bang zijn voor een fotocamera, en zich spontaan omdraaien. Ik besluit dan ook maar dat te respecteren, en me te beperken tot wat foto's op afstand, of wat foto's van de omgeving.

Ons eerste verblijf is Kakhbeni, een extreem mooi plaatsje, wat bestaat uit een wirwar van straatjes, compleet in zandkleur, waarbij ramen in de huisjes ontbreken, en de deurtjes zo klein zijn, dat het geheel doet denken aan hutjes voor dwerg koeien. In de Eftelng zou dit tafereel gewoon geplaatst kunnen worden, zonder uit de toon te vallen. Super gaaf! Wat kinderen spelen op de daken van de huizen, die er uit zien als slooppanden. Een mooie rode tempel siert de dorpskern. Vroeg in de middag steekt er een gigantische zandstorm op! Je ziet vrijwel niets meer, alleen zand. Wat waait het hier hard zeg! Vandaar dat ramen ontbreken in de huisjes, en dat er zoveel bochten in de straatjes zijn. Dat voorkomt wind in het dorpje. Die wind schijnt iedere dag de bergen in te trekken, om vervolgens een dag later weer terug te komen. In de ochtend is er dan ook geen vleugje wind te ontdekken.

De volgende ochtend vroeg, om de wind voor te zijn, door naar Mukthinat, een bedevaartsplaatsje op 3800meter hoogte. Wederom een gigantisch mooie wandeling, waarbij het woestijnlandschap plaats maakt voor de eeuwige sneeuw. Lekker in het zonnetje lopen, door de sneeuw, erg mooi. Midden tussen de toppen van de Hymalaya!!! Af en toe komen we wat toeristen tegen, die van de andere kant van de 6839meter hoge berg Niligiri komen, en aan de horizon hebben we een mooi uitzicht op de berg Daligirir 8167meter hoog! Veel van de toeristen hebben te maken met hoogteziekte, ik niet, ik voel me prima! Niet moe te krijgen in zo'n omgeving! Het plaatje is erg mooi, met diverse tempeltjes, een eeuwige vlam, die in een tempel brandt, aardgas, en een klooster. Aangezien de lucht hier toch wel erg ijl is, duurd iedere 100meter steiging ongeveer een half uur. We gaan voorbij het plaatsje om de hoogte te ervaren, door naar de pas tussen de bergen door. Na enkele uren door de sneeuw klauteren, waarbij je na iedere misstap tot je knien in de sneeuw zakt, besluiten we dat het op een hoogte van zo'n 4300 meter mooi geweest is. Paden zijn daar niet meer te zien, en trekkies die ons tegemoet komen vertellen dat je ter plaatse van de bergpas tot je oksels in de sneeuw zakt! Niet meer te doen dus. We hebben geen stokken bij ons om de diepte van de sneeuw te peilen, en onze kleding is niet waterdicht. De nacht is redelijk onrustig, aangezien mijn hartslag toch wel wat hoger is dan normaal. Ook de ijzige koude op die hoogte, in de nacht is niet te harden.

Een dag later vroeg in de ochtend via een tussenstop in een ander mooi plaatsje en een alternatieve route terug naar Jompson. Deze route is veel langer, aangezien we nu in 1 dag terug lopen, met als gevolg dat we in de middag compleet door de zandstorm moeten trekken! Echt waanzinnig!!! Het zand en grind waait zo hard, dat je gezicht compleet bedekken geen overbodige luxe is. Mijn gids Razu kan ik nog maar amper zien, en je kan met je volle gewicht in de wind gaan liggen zonder om te vallen. Echt super! Bijna bij Jompsom aangekomen komen we twee andere vrijwilligers die ook wilden gaan trekken tegen, ze zijn ziek, en keren met het vliegtuig terug, al een dag na aankomst in Jompsom. In feite twee dagen na aankomst, want die zondag worden de vluchten wederom gecanceld. De wind is te hard om te vliegen. Royal Nepali airlines denkt daar echter anders over. Het vliegtuigje zie je aankomen, en draaien,.. en bijna te pletter vallen, niet meer normaal dat die gewoon vliegen. Wel 10 Euro goedkoper, maar niet verantwoord! Vandaar dat er vrijwel geen enkele toerist met die luchtvaartmaatschappij in zee gaat. Een uur later steigt het vliegtuigje weer op, ik zie hem meters op en neer zakken tussen de bergen, waarbij ze bijna tegen iedere bergwand te pletter kunnen slaan! Uiteindelijk verdwijnt het vliegtuigje uit het zicht, en ben ik blij dat ik niet met hen mee ben gevlogen. Een extra dag gestrand zijn in deze omgeving is niet echt een straf te noemen.

Nog lekker een dagje downhill, naar het appeldorpje Marfa. Ook dit dorpje is weer super mooi, evenals het kleinere tussen gelegen dorpje. Compleet anders dan de bovengelegen dorpjes, maar zeker zo mooi. Compleet wit, bezaaid met hout op de daken, verharde smalle witte straatjes, en een mooie rode tempel in het midden. De natuur is hier groener, en het dorpje is omringt door appelboompjes, erg leuk.
De ochtend daarna vertrekt het vliegtuigje op tijd naar Pokhara, zodat ik ook nog op tijd op school ben om les te geven. Super trekking, in een omgeving die ik mijn leven lang niet meer zal vergeten,...zo mooi... zo ongerept...waanzinnig midden in de Hymalaya! Waanzinnig mooi!!!

Teaching on the Tibetan school
De klasjes zijn erg klein, bestaande uit vier of vijf kinderen, de meesten komend uit de omgeving van Mustang. Zij verblijven vrijwel het gehele jaar door in de boarding school. Leuk dat ik net in Mustang ben geweest, weet ik waar ze vandaan komen. Alles verloopt zeer voorspoedig op het schooltje, het lesgeven gaat goed, en het niveau van hun Engels is vele malen hoger dan dat van de kinderen in Astam. Alles gaat er zeer gediciplineerd aan toe, en tussen de middag eet ik Daalbaath, alweer! Dat is in deze school iedere dag het geval, waardoor ik nu twee keer op een dag rijst eet! Niet te doen. De stapelbedden staan in de gangen van het schooltje, en tussen de middag, net na het eten gaan de meeste kinderen even slapen. De kinderen zijn in de leeftijd van 6 tot 12 jaar oud. Het schooltje huisvest zo'n 31 kinderen, en het schoolhoofd is van plan om ook Tibetaanse straatkinderen of kansarmen te gaan onderwijzen, zodat er ongeveer 100 kinderen les krijgen. Voorlopig is dat echter nog niet het geval, aangezien de financiele middelen ontbreken. De kinderen hebben vrijwel allemaal een kort koppie, en dezelfde kleren aan, waardoor ik me regelmatig vergis. Een jongen of een meisje is vrijwel niet te onderscheiden, lastig. Ook de namen van de kinderen zijn moeilijk te onthouden. Gelukkig ben ik goed in spieken, dat was ik vroeger ook al, dus dat lost zichzelf wel op. De dagen vlogen voorbij. In tegenstelling tot mijn voorganger, is inmiddels het rooster aangepast, waardoor ik meer les geef, vroeger op mag en langer door ga, sommige klasjes dubbel lesgeef, en dus langere dagen maak. Redelijk vermoeiend, maar wel leuk allemaal, een unieke ervaring, zo alleen tussen de Tibetaantjes! Voorlopig zijn ze nog redelijk stil en verlegen, maar dat gaat er nog wel af. Alles is immers even wennen, zowel voor hen als ook voor mij. Alle kids zijn super schattig, wat het lesgeven natuurlijk tot een erg leuke bezigheid maakt. Een gezonde dosis Engelen geduld hoor je wel te hebben, of in ieder geval te krijgen, om te kunnen lesgeven op deze Tibetaanse school. Dat is een goede leerschool voor mij, dus ook in dit geval geldt weer, het mes snijdt aan twee kanten.

Teaching on the Tibetan School Part 2
Inmiddels heb ik het lesgeven aan de Tibetaanse kinderen al aardig onder de knie. Iedere dag gaat beter, en iedere dag heb ik er meer plezier in. In tegenstelling tot mijn voorganger heb ik alle klasjes, dus ook de allerkleinsten en de twee hoogste klasjes gecombineerd aan het eind van de dag nogmaals. Die les wordt dan ook vrijwel altijd gevuld met een educatief spelletje, uiteraard in het Engels. "Who/What am I?" is momenteel erg hot, waar de kinderen eerst steevast voor "Hangman" of "Simon says" kozen. Erg leuk om te zien hoe ze uiteindelijk hun gehele Engelse woordenschat aanboren om het woord te raden. Vooral het competitie element, de jongens tegen de meisjes doet het goed. Inmiddels is goed te merken dat de kinderen mondiger worden, wat uiteindelijk ook de doelstellingt van de school was.

De allerkleinsten willen eigenlijk alleen maar tekenen, en daarbij het Engelse woord schrijven. Vinden ze extreem leuk als er voorbeeld plaatjes aan te pas komen. Mezelf als levend voorbeeld doet het ook goed als het op lichaamsdelen aan komt. Dan schreeuwt de gehele klas in koor wat het betreffende lichaamsdeel is. Laatst had ik ze op een zonnige dag mee naar buiten genomen, en in een kring gezet. Wilden ze om de beurt zingen in de kring, echt fantastisch, die kleine kids die bijna vechten om te mogen zingen! In het begin zat iedereen in een kring, uiteindelijk stonden ze allemaal om me heen te zingen, en ik zittend in het midden van de kring. Vrijwel ieder Engelstalig liedje kwam voorbij, waarbij mijn liedjesvoorraad zo'n beetje op houdt met Old Mac Donald! Gelukkig mocht ik alleen maar luisteren en genieten.

De iets oudere klasjes probeer ik voorzetsels bij te brengen aangezien Nepalezen en Tibetanen die niet hebben in hun taal, en dus moeilijk begrijpen. De oudere klassen breng ik wat godsdiensten bij, wat algemene ontwikkeling op het gebied van aardrijkskunde, en wat actualiteiten van Nepal. Zo laat ik ze lezen uit de krant, en vragen stellen over de wereld en Nederland, waarbij ze regelmatig afdwalen en meer persoonlijke vragen stellen. Allemaal geen punt, als ze maar Engels spreken!

Lesgeven in Nepal, gebeurd helaas te vaak agressief. Zelfs Tibetanen zijn niet te beroerd om een stok ter hand te nemen, iets wat ik uiteraard niet verwacht had. Nadat er een kind wederom om een stok kwam vragen, en ik al een huilend kind in de klas aantrof, die geslagen was door de leraar met een stok, heb ik de leraren bij elkaar geroepen voor een korte vergadering. Gelukkig heb ik de leraren er van weten te doordringen dat met een stuk hout slaan niet de oplossing is voor lastige kinderen. Een goed voorbeeld doet goed volgen. De kinderen worden agressief onderling, en slaan er ook tijdens het spelen lustig op los. Verder worden ze angstig voor de leraren en ingetogen, wat niet wenselijk is. Om de leraren toch een alternatieve oplossing voor lastige kinderen(die ik overigens nog niet ontdekt heb!)te geven, heb ik wat alternatieve straffen aangedragen, die ook mogelijk zijn, en geen schade voor het kind aanrichten, zoals iemand in een hoek zetten om na te denken, wat strafwerk laten schrijven enz. Gelukkig waren ze heel begripvol, en vertelden dat ze daar allemaal niet bij stilgestaan hadden. Nu maar hopen dat het in het vervolg niet meer gebeurd. Voor de zekerheid heb ik de kinderen in het Engels leren zeggen "I'am sorry, Please don't hit me!".
De favoriete bezigheid van de kinderen in de pauze is slapen en knikkeren. En ik? Ik kijk wat naar de bergen, die blijven fascineren, de spelende kinderen, en geniet!

Teaching on the Tibetan School Part 3
Afgelopen week alweer mijn laatste schooldag gehad. Al met al was het een uiterst leerzame ervaring, die ik iedereen van harte aan kan raden. De nieuwe vrijwilliger staat al op de stoep, dus mijn taak zit er op. De tijd hier in Nepal is voorbij gevlogen!

De kinderen waren echt helemaal te gek, en ik zal ze zeker missen. Je raakt toch gehecht aan die kleine kids. Mijn laatste schooldag voornamelijk gevuld met spelletjes, dat vinden ze uiteindelijk toch gewoon het leukst. Nog wat nieuwe spelletjes voor buiten geintroduceerd, waar ze uitermate enthausiast van werden. Overlopertje en elkaar proberen te vangen in een spelletje dat ik kende van Astam, vielen uitermate in de smaak. Klein nadeel is dat alle kinderen stropdasjes dragen, wat, zo bleek, gevaarlijk kan zijn. Sommige kinderen werden bijna opgehangen aan hun stropdasje, met de nodige huilbuitjes tot gevolg!

Een afscheid moet voorbereid worden, dus dat heb ik nog te goed in April.

Nu lekker nog drie weken vakantie vieren, alvorens ik terug kom naar Nederland.

Namaste, Pieter!

Go to Vrijwilligers ervaringen  |  back to top