Beste toekomstige vrijwilligers!

Ik snap dat jullie graag wat inside-information willen over hoe het vrijwilligerswerk op een Nepalees schooltje er ongeveer uitziet, en ook al gaat er de komende 3 maanden geen Cross Borders-vrijwilliger naar mijn schooltje, hier volgen toch wat ervaringen van mij, op mijn schooltje in Astam (Kalika).

Tijdens de introductieweek kwamen we langs mijn schooltje, en ik moet zeggen dat ik toen best even een beetje ben geschrokken. De school was verlaten, aangezien het zaterdag was, de enige vrije dag in Nepal. Door het ontbreken van het vrolijke geluid van de kinderen, bleef er eigenlijk weinig vrolijks aan de school over. Het bestaat uit twee gebouwen: het eerste gebouw is oud, heeft muren die bestaan uit opgestapelde stenen zonder echte voegen ertussen, kapotte deuren, weinig kleine ramen en is compleet kaal. Er hing dus werkelijk niets aan de muren. Vreselijk saai dus voor de leerlingen. Het tweede gebouw is relatief nieuw, hoewel hiervan het dak ondertussen ook lekt, en ook deze lokalen vrijwel volkomen kaal zijn. In dit gebouw is ook de lerarenkamer gevestigd. Grote rotzooi, dat is de enige manier om het te omschrijven.

Okee, tot zover m'n kleine schok. Want daarna is het namelijk alleen maar leuker en beter geworden: toen ik de eerste dag op school aankwam kwamen werkelijk alle kinderen (ongeveer 45) naar buiten rennen om te kijken wie die gekke Hollander was. Allerlei vragen stellen, en het liefst in het Nepalees, maar hun enthousiasme was onmiskenbaar. Nadat ik de eerste week een beetje mee heb gelopen, ben ik vervolgens zelf aan de slag gegaan met de klassen. Op 1 dag draai ik 7 lesuren van 45 minuten. Dat lijkt misschien veel, maar de tijd vliegt werkelijk voorbij, zeker ook omdat ik met iedere klas aan het einde van iedere les iets leuks probeer te doen: kleuren, voetballen, met ballonen spelen, woordspelletjes, zingen, dansen....en tof dat die kids dat vinden joh! Je bent, zeker in het begin, echt een wandelend wonder voor ze....wat zou 'ie nu weer verzinnen of meehebben?! Alhoewel "in het begin"...nog steeds kijken ze met grote spanning toe wat de les gaat brengen, aangezien het sowieso altijd leuker is dan een les van hun eigen leraren. Die leerkrachten zijn namelijk een verhaal apart. Er zijn er maar 3, voor 5 klassen, dat betekent dat er altijd 2 klassen zonder leerkracht zitten. Die gaan buiten was spelen of vermaken zich in hun klas, wachtend tot er een leerkracht binnen komt lopen. Dit kan soms nogal ff duren, aangezien niet alle leerkrachten erg gemotiveerd zijn om les te geven. Vergeet niet dat dit waarschijnlijk ook komt door hun slechte loon: minimaal 15 euro per maand, maximaal 50. Afgezien daarvan zijn ze (in ieder geval richting mij) niet erg leergierig; hun engels is beroerd, maar ze kunnen zich ermee redden, dus ze voelen ook niet echt de noodzaak om het te verbeteren. Nadeel is wel dat ze dus die kids soms een compleet verkeerde uitspraak aanleren. Echt, die uitspraak is soms om je te bescheuren...maar goed, daar zijn wij ook voor om dat een beetje bij te schaven. Wees je er verder van bewust dat ze op dit soort scholen een ongelofelijk ouderwetse manier van lesgeven hebben, namelijk puur gericht op voorzeggen en herhalen, keer na keer na keer... Probeer daar wat verandering in te brengen, dat maakt het onderwijs een stuk beter en uitdagender. Verwacht echter niet dat je 't zomaar helemaal om kunt gooien, deze manier van lesgeven zit er zo ingebakken dat ze dat niet snel overboord gooien.

Nu lijkt het trouwens misschien alsof die kinderen alleen maar zitten te wachten om vermaakt te worden met spelletjes enzo, maar dat is echt niet zo...zeker de oudste 2 klassen, Class 4 & 5, kunnen echt leergierig zijn. Deze klassen heb ik ook een huiswerkschriftje (engelse woordjes met nepali vertaling en een picture) meegegeven, en krijgen iedere week 2 SO's van mij... Ze vinden het heel leuk om daarbij goed te presteren, zeker ook omdat ik ze beloon met stickers en kleuren als ze het goed hebben gedaan, en hun resultaten opschrijf op een papier in de klas.

Nou, nog heel even over het enthousiasme van die kids, want dat is echt ongeevenaard! Ik neem aan dat je niet kind-schuw bent, want ze hangen constant aan je armen, komen tegen je aanstaan of zitten, en willen je allerlei kleine kadootjes geven, vooral voedsel. Wanneer je naar huis loopt staat er ook gegarandeerd een groep op je te wachten om met je mee te lopen richting je huis. Lekker zingend en grappend naar huis lopen, over een bergkam, met uitzicht op allerlei witte Annapurna-toppen, beter toch!!

Ik wens je veel plezier!

Matties Everdijk, October 2006

Go to Vrijwilligers ervaringen  |  back to top