Kathmandu, juli 2005

Marjo Blok werkte als Fysiotherapeuth in Nepal, zie hier haar ervarings verslag.

Als Vrijwillger fysiotherapie naar Nepal, waarom?

Als ik me ergens bewust van ben geworden de afgelopen weken is het een chronisch tekort aan opgeleide fysiotherapeuten in Nepal. Als vrijwilliger via Stichting Veldwerk en hun Cross-Borders project, kun je op een leuke en effectieve manier een steentje bijdragen. Want naast je werk is er namelijk ook veel tijd voor uitstapjes. In je werk leer je de Nepalese mentaliteit prima kennen, wat altijd weer voor verrassingen zorgt!

Cross-Borders heeft momenteel voor Fysiotherapeuten 2 werkplekken, de eerste is in het Spinal Injury and Rehabilitation Centre (SIRC), waar je met name dwarslaesie patienten onder behandeling krijgt. In grote lijnen is er een tweedeling in patienten: operatief en non-operatief.

Non-operatieve patienten krijgen in ieder geval bedrust (6 á 7 weken), operatief behandelde patienten soms wel, soms niet. Meestal is het doel van de operatie stabilisatie van de fractuur.

Het vreemde voor mij is dat patienten blijven geloven in een volledig herstel, ze zijn nu immers in HET REVALIDATIECENTRUM!

Waarom is het nou juist zo belangrijk deze mensen een kans op een goede revalidatie te bieden? Als je een beeld van Nepal hebt, heb je ook je antwoord. Nepal is allesbehalve rolstoel vriendelijk. Als er al bestrating is, is deze zeer onregelmatig, om maar niet over de dorpjes te spreken in het prachtige heuvelachtige landschap. Het sociale/ werkleven zal dus heel moeilijk weer op te pakken zijn. Ik heb tot nu toe een leuke tijd in Spinal, er is mogelijkheid tot overleg, hoewel het soms erg lang duurt ook daadwerkelijk te bereiken wat je wilt...

Daarnaast is er het Disabled Newlife Center (DNC), een home voor kinderen met een lichamelijke handicap. Stuk voor stuk schatjes!! Bij de eerste ontmoeting had ik mijn hart al verloren! Wat een koppies! In het DNC krijgen de disabled kinderen in Nepal een kans op opleiding, medische zorg en een thuis. Enkele van deze kinderen zijn wees, maar de meeste kinderen komen uit kleine dorpjes, waar ze geen mogelijkheid hadden om naar school te gaan vanwege hun handicap. Mijn werk hier bestaat voor een groot deel uit het aanleren van effectieve oefeningen (rekkend/anti-spastisch). Veel kinderen hebben een spasme met forse contracturen en deformiteit als gevolg. Met een aantal kinderen heb ik nu 2 keer het HRDC bezocht, dit is een ziekenhuis waar alle kinderen uit DNC gescreend worden en zonodig behandeld!

Drie kinderen zijn inmiddels eigenaar van een paar nieuwe schoentjes, waardoor direct al verbetering in looppatroon zichtbaar. Super dus, een kundig ziekenhuis, een aangename verrassing in een land als Nepal!

Kortom reden genoeg om er een tijdje tussenuit te gaan en naast het ontdekken van Nepal en jezelf nuttig te maken, Cross your Border!

Marjo Blok

Go to Vrijwilligers ervaringen  |  back to top