Marja Boer uit Alphen nam een jaartje onbetaald verlof en zij wilde die periode voor een deel goed gaan besteden voor de minder bedeelde vrouwen en kinderen in Nepal. Zij arriveerde augutus 2005 en bleef tot juni 2006. Zie hier een klein stukje van haar beleving in de achterliggende periode.



Tien maanden in Nepal,
Ja het waren er echt (bijna) 10. Wat een tijd, en toch ook weer, wat is het omgevlogen.

“Is het een beetje overeen gekomen met je verwachtingen”, was de vraag die mij werd gesteld. Nou moet ik eerlijk zeggen dat ik niet zoveel verwachtingen had. Ik had meer het gevoel: ik zie het wel. Want ja, wat moet je verwachten als je gaat werken in een land waar alles zo heel anders is dan bij ons. Een land dat ik wel al een beetje kende van vakantie, maar dat is toch weer heel anders dan wanneer je daar aan het werk gaat.

Ik heb ervan genoten en als ik terugkijk, zou ik het zo weer doen.

Wat heb ik gedaan in Nepal en voor Stichting Veldwerk.

De eerste drie maanden heb ik 4 dagen in de week bij het Newspaper Bag Project (het tasjesproject) gewerkt en de 5e dag ging ik naar Nava Jyoti, een school voor verstandelijk gehandicapte kinderen, waar ik Engelse les gaf. Werken met verstandelijk gehandicapten was eigenlijk mijn eerste keuze maar ik had al van René gehoord dat die school erg goed draait en eigenlijk geen vrijwilligers meer nodig heeft. Vandaar dat René vroeg of ik ook bij het tasjesproject wilde gaan werken. Prima hoor, als ze daar iemand nodig hadden, vond ik dat geen enkel probleem. Grappig dat het dan zo uitpakt dat iets waar je in eerste instantie niet voor gekozen hebt, toch zo ontzettend leuk is dat je daar 10 maanden blijft.

Ik ben daar in augustus gestart. Het project draaide toen bijna 3 maanden. De opstartproblemen waren al voorbij en de vrouwen (er werkten er toen 6) hadden het productieproces al aardig onder de knie. Voor mij de schone taak om dit nog een beetje te verfijnen en vooral de productie te versnellen, zodat we meer konden verkopen en er dus meer geld zou binnenkomen.

Dat versnellen hebben we in de loop van de tijd gerealiseerd door mallen te laten maken waarmee de vrouwen heel snel de vouwlijnen kunnen tekenen en door houten blokken aan te schaffen waaromheen ze de tasjes kunnen vouwen. Het was niet altijd makkelijk om de vrouwen iets nieuws aan te leren, maar uiteindelijk is het toch gelukt en is de productiesnelheid flink verhoogd. Recentelijk hebben we ze nog een extra stimulans gegeven door ze, naast hun reguliere salaris, een bonus te geven voor elk tasje dat wordt gemaakt. Dat geeft ze echt een drive om sneller te produceren.

Er werken inmiddels 9 vrouwen en we zijn nu één van de vrouwen aan het trainen om de leiding over te nemen zodat ze in de toekomst zelfstandig kunnen werken, zonder vrijwilligers.



De eerste 6 maanden heb ik ook nog gewerkt in het kindertehuis Hamro Gaun. Daar gingen we met een groepje vrijwilligers van 17.00 – 19.00 uur de kinderen helpen met hun huiswerk. Voornamelijk was dat het helpen met het Engels en natuurlijk oefenen met het spreken van Engels. Af en toe werd er ook een beroep gedaan op al dan niet aanwezige wiskundige knobbels van de vrijwilligers, want dan moesten er wat sommen worden gemaakt. Niet altijd makkelijk als de sommen in het Nepalees worden uitgelegd.

Verder hadden we ook best tijd om met de kinderen te spelen bijvoorbeeld op vrijdagmiddag of tijdens de schoolvakanties. Dan kon er volop worden gevoetbald of andere spelletjes worden gedaan.

Al met al ook een ontzettend leuke tijd waarbij het geweldig is om te zien hoe 31 kinderen in de leeftijd van 4 – 17 op zo'n warme manier met elkaar samen leven.

Marja Boer, juni 2006

Go to Vrijwilligers ervaringen  |  back to top