Kathmandu, agustus 2005

Marja Boer heeft haar baan in Nederland opgezegd en heeft besloten om voor een periode van 10 maanden aaneen in Nepal aan het werk te gaan als vrijwilliger voor Stichting Veldwerk. Dit doet zij via het Cross Borders project, zie hier haar eerste werk en belevingsverslag...

De eerste werkweek,
Tja dit zou wel eens een heel lange email kunnen worden ....

Laat ik beginnen met te zeggen dat we een prima guesthouse hebben. Het ligt aan de rand van Thamel, de toeristenwijk, midden in de stad en toch is het een heerlijke rustige plek met een prima dakterras, goede kamers en aardige mensen. Ik deel de kamer met 2 andere vrijwilligers, Saskia en Ilse, en dat gaat prima. Wel even wennen voor alle drie maar gelukkig zijn we allemaal nogal makkelijk dus het werkt goed.

Verder het weer, natuurlijk niet onbelangrijk voor ons Nederlanders. Is over het algemeen prima, wel erg vochtige lucht omdat het regentijd is, maar de temperatuur is zo’n 25 graden en dat is, met name bij weinig inspanning, prima uit te houden. De buien vallen erg verspreid, soms spettert het ’s ochtends een beetje soms valt er in de loop van de dag/avond een fikse bui, maar ja, de temperatuur blijft altijd heerlijk dus dat is eigenlijk geen enkel probleem.

Ons vervoermiddel in Kathmandu naar onze respectievelijke projecten is de fiets. Dat is een avontuur op zich maar we zijn eigenlijk allemaal verrast dat we zo snel als een rasechte Nepalees door Kathmandu fietsen.

Dat houdt in dat je links rijdt, de gaten in het wegdek ontwijkt, zorgt dat je goede remmen hebt en zoveel mogelijk je fietsbel gebruikt om de mensen te waarschuwen dat je eraan komt. Dit laatste in de, meestal ijdele, hoop dat de wandelaars opzij gaan hetgeen meestal niet het geval is. Dan maar eromheen in de hoop dat je niet net zelf ingehaald wordt.

Het verkeer is een zooitje ongeregeld maar gelukkig rijden ze over het algemeen niet zo hard en gaat het eigenlijk (bijna) altijd goed.

En dan het werk
Voor mij zijn dat 3 verschillende projecten.

Allereerst het tasjesproject
Dit project is ongeveer 3 maanden geleden daadwerkelijk van start gegaan met 6 Nepalese vrouwen. Deze vrouwen komen uit probleemsituaties zoals de prostitutie/vrouwenhandel, of ze hebben te maken met (huiselijk) geweld. Om deze vrouwen een eigen inkomen te geven, is dit project door Stichting Veldwerk opgestart in samenwerking met een Nepalese stichting die opkomt voor dergelijke vrouwen in Nepal.

Wat we hier doen is van oude kranten tasjes maken. De vrouwen tekenen, vouwen en plakken tasjes in 4 verschillende modellen, een CD-tas, een wijntas en een grote en kleine tas waar verschillende producten in kunnen. Het aanleren van deze vaardigheden aan de vrouwen en het verhogen van de productie, is een taak die ik nu op me ga nemen. Deze week ben ik door Irene, de vrijwilligster die de afgelopen 3 maanden in dit project heeft gewerkt, hierin enigszins wegwijs gemaakt. Het verkopen van deze tasjes is een taak die Saskia, een van de andere vrijwilligers, nu op zich gaat nemen. Dit is heel belangrijk omdat de voorraad die inmiddels is geproduceerd zich opstapelt en dat is niet goed voor de motivatie van de vrouwen.

Het is een ontzettend leuk project en een uitdaging om de vrouwen zodanig te trainen dat ze op een gegeven moment geheel zelfstandig de productie op zich kunnen nemen. Maar wat voor ons zo simpel is: het uittekenen van de vouwlijnen, het vouwen en het afmaken, is voor sommige van deze vrouwen toch heel moeilijk om onder de knie te krijgen, dus dat vergt heel veel training, herhaling en controle. Maar goed daar zijn we voor nietwaar.

Het contact met de vrouwen is deze eerste week al heel leuk verlopen.

Het is zowel voor hen als voor mij wennen, maar ze zijn erg lief. Ze hadden het best wel moeilijk toen Irene vrijdag afscheid nam. Zij heeft toch 3 maanden intensief met hen gewerkt en ook al is het verstaan van elkaar niet altijd even gemakkelijk, je bouwt toch een band met elkaar op. Twee van de dames spreken redelijk tot goed Engels dus die kunnen gelukkig als tolk optreden en ik heb al een paar woorden Nepalees onder de knie, nuttige woordjes als: “heel goed, lekker, eten, thee drinken”, toch erg belangrijk ook tijdens het werk. Ja ja, mijn Nepalees gaat met sprongen vooruit!

Ik ga 4xper week naar dit project. ’s Ochtends om 08.30 uur stap ik op mijn fietsje en kom dan rond 09.00 uur op de plaats van bestemming.Ik kan je wel vertellen dat het af en toe een flinke trap is en dat er stukken bij zijn die te steil zijn om te fietsen (althans voor mij), dus die stukken doe ik maar lopend. Op de terugweg is het daar dan heerlijk bergafwaarts, waarbij goede remmen dan niet onbelangrijk zijn (understatement).

De vrouwen beginnen ook om 09.00 uur en dan gaan we van start. Rond 09.30 uur is het theetijd (ja ik leer hier volop thee te drinken, ben straks helemaal afgekickt van de koffieverslaving) en om 12.00 uur is het lunchtijd. Heerlijke daalbhat, (rijst met linzen en groenten), klaargemaakt door 1 van de vrouwen. Om 13.30 uur zit mijn dagtaak erop maar de vrouwen gaan dan (zelfstandig) door tot 17.00 uur.

Op woensdag ga ik naar Nava Jyoti, de school voor verstandelijk gehandicapten. Daar ben ik maar kort, van 10.15 uur tot ongeveer 12.00 uur en het is de bedoeling dat ik daar aan een paar kinderen Engelse les ga geven. Ik ben er deze week 2x geweest, ook samen met Irene, maar we hebben daar nog geen les gegeven. Wel rondgekeken en beetje kennisgemaakt met de kinderen en ook daar heeft Irene afscheid genomen.

Haar taak bij de projecten zit er nu op.

Ook dit is een heerlijke plek om te werken lijkt me, ik voel me helemaal thuis daar tussen al die spontane gehandicapte kinders, van klein tot groot.

Het derde project is Hamro Gaun, het kindertehuis van Stichting Veldwerk waar we met 5 vrijwilligers van 17.00 – 18.30 uur helpen met het huiswerk dat de kinderen hebben. We stappen dan om 16.40 uur op onze fiets en zijn dan om 17.00 uur bij Hamro Gaun. Daar kloppen we op de poort die dan door één van de kids wordt opgedaan en van alle kanten klinkt dan: “Namaste Miss”. Een mooier welkom kun je niet bedenken.

31 kinderen van klein tot groot wonen hier met elkaar, ondeugende dondertjes, maar toch heel gedisciplineerd als het nodig is. Ze hebben allemaal hun eigen taken, moeten met elkaar de boel schoonhouden, hebben een vast rooster elke dag waarin natuurlijk ook tijd is om te spelen.

De schoolweek en ook de werkweek hier in Nepal bestaat uit 6 dagen.

Alleen de zaterdag is voor de Nepalezen een vrije dag. Gelukkig hebben wij als vrijwilligers ook de zondag vrij want ik kan je wel vertellen dat het, vooral zon’n eerste week, behoorlijk intensief is.

Afgelopen vrijdag was het hier in Nepal een feestdag (daar hebben ze er heel veel van en dat zijn vaak vrije dagen, dus ook voor ons niet slecht!), de kinderen hadden toen vrij en ook geen huiswerk, dus zijn we ’s middags met hen gaan spelen. Sport en spel is favoriet en natuurlijk wordt de aandacht van 5 vrijwilligers bijzonder op prijs gesteld. We hebben een aantal partijtjes volleybal gespeeld, wij (vrijwilligers) tegen de kinderen en we hebben gewoon dik verloren! Ze zijn te goed voor ons, maar ja, we hebben de tijd om te oefenen.

Zaterdag waren de kinderen uitgenodigd door een kennis van René om naar een soort hondencircus te komen kijken Aan ons was gevraagd of wij mee wilden gaan als begeleiding van de kids want we moesten een stukje met de bus. Nou dat was een ervaring op zich. Op de heenweg gingen we in een gewone public bus maar terug gingen we met de hele bende in een taxibusje. In Nederland zouden in dit busje ongeveer 13tot 15 volwassenen passen. In Nepal is dat heel anders. Hier kun je (ik zal niet zeggen met gemak maar het ging…) met 30 kinderen en 12 volwassenen (inclusief chauffeur) best wel in zo’n busje hoor! Hoewel ik toch wel een beetje bekend ben met het vervoer in Azië, had ik niet gedacht dat dit zou gaan passen. Maar vooruit, ik kijk nergens meer van op.

Voor nu laat ik het even hierbij. Jullie weten nu zo’n beetje waar ik me hier de komende maanden mee bezig ga houden en ik houd jullie op de hoogte van de leuke, sappige, ontroerende en vast ook wel eens verdrietige verhalen.

Greets,
Marja Boer

Go to Vrijwilligers ervaringen  |  back to top