Crossing borders...

Zonder veel verwachtingen meldde ik mij aan voor Cross Borders. Zowel wat betreft het werk, de introductie als het land Nepalvertrok ik blanco. Vanaf het moment dat ik uit he tvliegtuig stapte, we ontvangen werden door mensen van CB en we Kathmandu binnenreden, besefte ik dat ik 3 maanden in een heel bijzondere wereld zou verblijven. Het leek wel een film: mensen die benzine bij elkaars auto’s aftappen, links rijden (maar toch ook rechts of in het midden als dat beter uitkomt!), koeien op de weg, een passerende rouwstoet, vuilnis, armoede… De magie werd alleen maar groter tijdens de 10-daagse introductie. De vriendelijkheid en behulpzaamheid die Ajay, Rene, Jimi, Bhimsen en Ramesh uitstraalden. De geweldige organisatie, zelfs toen we als gevolg van een staking gedwongen werden langer in Borderlands te blijven! Het heerlijke eten elke dag weer, de mooie natuur overal waar je maar kijkt en de kicks van de buitensporten die we hebben gedaan: raften, abseilen van een waterval, bungee-jumpen, trekkings, safari’s…en dat allemaal in 10 dagen!

Daarna werd het toch ook echt tijd om te gaan werken en ook dat blijkt elke dag weer bijzonder! Ik ben begonnen voor het TSDCBD (Technical Skills Development Centre for Blind & Disabled), gelegen in Kirtipur. Na een fietsrit van 1 uur door het drukke Thamel, Durbar Square, traffic jams, zeer stijle heuvels en versnellingen die niet altijd meewerken…heb je al heel wat energie verbruikt als je op je werk arriveert! Op het TSDCBD wordt fysio gegeven aan studenten met voornamelijk CP (Cerebral Palsy), post-polio, spinal cord injury en/of mensen met amputaties. We kwamer er achter dat het centrum erg goed loopt en deskundige mensen heeft. Inmiddels ben ik er dan ook gestopt met werken. Fijn om te zien dat dit ook bestaat tussen alle armoede hier! Naast het TSDCBD doe ik homevisits voor kinderen (6-18 jaar) rondom Kirtipur. Het fietsritje wordt verlengd met een half uur, wat de ochtendgymnastiek behoorlijk pittig maakt! De ontvangst door de families maakt echter alles goed, vriendelijkheid, milktea, nepalese lekkernijen en natuurlijk de glimlach van de kinderen staan voorop. De kinderen hebben CP of fysieke (vaak gepaard met mentale) problemen als gevolg van onbekende hersenbeschadiging.

Na een dag werken is iedereen behoorlijk uitgeput van de fysieke inspanning, de vele indrukken en de drukte in Thamel. Gelukkig word je in Hotel Mustang altijd enorm vriendelijk opgevangen door het personeel en natuurlijk je medevrijwilligers. ‘s Avonds wordt er afhankelijk van wat ieder wil me een groepje uit eten gegaan, soms nog een drankje gedaan en een potje pool gespeeld in het backpackers cafe Tom & Jerry.

Kortom een tijd om kennis te maken met een totaal andere cultuur, zeer nuttig werk te verrichten, enorm veel indrukken op te doen en jezelf beter te leren kennen en ontplooien!! En zoals je weet: ‘time flies when your’re having fun’, dus 1 tip: geniet elke dag zoveel je kan!

Voor meer info: www.marisacross.waarbenjij.nu

Greetz,
Maris

Go to Vrijwilligers ervaringen  |  back to top