Malou van de Geest heeft vanaf Mei tot en met Augustus 2005 als vrijwiliger meegewerkt in het Cross Borders project. Zie hier haar ervaringen...

De onvergetelijke reis, 3 maanden Nepal

Januari 2005

Het is de maand waarin ik mijn beslissing maak over een verblijf in Nepal voor een periode van 3 maanden. Ik studeer aan de Pabo in Leiden en in het kader van 'internationalisering' krijgen wij de mogelijkheid om voor minimaal 1,5 jaar richting een ander land te vertrekken. Dit leek mij echt een super leuke uitdaging. De bedoeling is om in het gekozen land een onderzoek te houden. Super combinatie toch?? En naar het buitenland en toch bezig zijn met je studie?? Maar waarom dan Nepal? En niet een ander land?

Eerlijk gezegd heb ik mijn nooit zo in Nepal geinteresseerd. Als je mij zou vragen, voor ik hier heen ging, waar het lag.... 'uhm geen idee??'. Op een van onze sites van de Hogeschool Leiden, stond onder het kopje 'internationalisering' een advertentie namens Stichting Veldwerk, met daarin een kort verhaaltje en een verwijzing naar de site. Aangezien ik nog steeds graag weg wilde en Nepal me wel 'lekker ver weg' klonk, besloot ik de site eens te bezoeken, net als die van Cross-Borders. Daar heb ik het hele verhaal dat op de site stond doorgelezen, en werd helemaal enthousiast om te lezen wat voor soort werk ik eventueel in Nepal zou kunnen doen. Het maakte me super enthousiast!! En dat ik nog steeds niet precies wist waar Nepal lag? Ach, daar kwam ik nog wel een keer achter. Op het moment dat ik dit alles las was het nog oktober 2004, en na wat heen en weer mailen met Rene van Stichting Veldwerk in Kathmandu en Ina Mouwer van Cross-Borders in Alkmaar, bleek er eind oktober een bijeenkomst te zijn in Amsterdam. Nadat ik daar geweest ben, ben ik alleen maar nog enthousiaster geworden! Toch ben ik er even een tijdje niet mee bezig geweest. Het leek nog zo ver weg. Maar ook voor de Pabo moest er een beslissing komen. Die viel uiteindelijk dus halverweger januari 2005.

Nepal, is dat niet dat land waar het zo gevaarlijk is?? Deze opmerking, of iets in deze richting , heb ik toch wel meerdere malen gehoord. Wat er de afgelopen jaren in Nepal is gebeurd, is bij veel mensen niet onopgemertk voorbij gegaan. Ik kon me ook wel goed indenken dat mensen het een beetje een eng idee vonden dat ik voor 3 maanden naar Nepal zou gaan. En eerlijk gezegd, toen er in februari 2005 weer van alles gaande was rondom de koning en het parlement, kreeg ik toch ook wel een beetje de zenuwen....

Zo'n 2 weken voor vertrek kregen wij, de groep van mei 2005, een mail vanuit Kathmandu, geschreven door een van de vrijwilligsters van dat moment. Het verhaal ging onder andere over de situatie op dat moment, en in hoeverre zij er wat van merkten. Ondanks dat zij ons wist te vertellen dat de groep er totaal geen last van had , wilde ik het toch graag met eigen ogen zien.

En ik heb het gezien. Ik kan nu ook met alle eerlijkheid zeggen dat ik me deze 3 maanden in Kathmandu absoluut veilig heb gevoeld. Natuurlijk is het in het begin vreemd om op de straathoeken allemaal militairen met grote geweren te zien. En natuurlijk is het vreemd om onderweg ( Tibetan Border, Chitwan, Pokhara ) de checkpoints te zien, en af en toe wagens vol militairen over straat. Het komt in het begin best dreigend over. Maar als je dan een maand verder bent, en je ziet de militairen gewoon een krantje lezen ipv de weg in de gaten te houden, en je ziet dat ze wel erg veel lol onderling hebben ipv met hun werk bezig te zijn, ga je het af en toe meer als een soort overbodig vertoon van macht zien. En ook de vele demonstraties, waarvan elke dag wel weer een foto in de krant staat. Ik zelf heb nog nooit een demonstratie van dichtbij gezien!! Kun je nagaan. Echt waar, ik kan met zekerheid zeggen dat ik me 3 maanden lang veilig heb gevoeld in Kathmandu.

Maar wat ga je dan doen in Nepal? Opnieuw een vraag die mij veelvoudig is gesteld. Buiten het feit dat ik ga genieten van het land en de cultuur, ga ik er 3 maanden lesgeven!!

En dat heb ik gedaan. Ik heb lesgegeven op het Contact Centre, en de huiswerkbegeleding in Hamro Gaun, beide instellingen van Stichting Veldwerk...

Het Contact Centre is een klein schooltje in Kathmandu. Het is een schooltje of day care met kinderen waarvan de ouders het onderwijs niet kunnen betalen. Het schooltje bestaat uit 2 klassen, een keuken en een kantoortje en het heeft 35 kinderen. Allemaal schatjes. De kinderen zijn verdeeld over 2 klassen. Een A klas en een B klas. De B klas heeft over het algemeen een wat hoger niveau dan de A klas. Waardoor ik met B wat meer kon, aangezien ze het sneller oppikten en het beter bleef hangen bij ze. Maar juist het proberen om klas A iets bij te brengen is dan ook wel weer een super mooie uitdaging. Ik heb hier gedurende mijn werkperiode elke dag de Engelse les verzorgd. In het begin best lastig. Het is sowieso even wennen voor de kinderen, om na 3 maanden weer een ander gezicht te zien. Maar ook voor mij was het vreemd. Ik nam in een korte periode de lessen van iemand anders over, en het duurde dan ook eventjes voordat ik er echt goed in zat. Dat ik mijn eigen nieuwe dingetjes had, dat ze aan mijn manier van lesgeven gewend waren etc.

De school had een paar boeken voor Engels. Wat wil zeggen, 3 per klas. Aangezien de overheid een soort van regel heeft, dat er 1 boek per vijf leerlingen aanwezig moet zijn.. ja en dat is dus eigelijk geen doen. Ik heb deze boeken dan ook niet gebruikt. Dan wel, omdat ik met de kinderen met hele andere dingen bezig was, dan wel niet, omdat de boeken er vaak niet uitzagen en langzaam aan een beetje onbruikbaar werden. Ipv van de boeken heb ik dan ook veel tijd besteed aan het maken van werkbladen om die vervolgens te copieren en te gebruiken. En wanneer ik de kinderen dan een grote krul op hun werkblad gaf, kregen ze een glimlach van oor tot oor!

Mooi hoor, om te zien dat ze zo blij kunnen zijn, met zo iets kleins...

's middags vertrok ik richting Hamro Gaun. Het kinderhuis van Rene. Hier verzorgde ik samen met een andere vrijwilligster de huiswerkbegeleiding. Niet altijd hadden ze echt begeleiding nodig. Dan snapten ze het, en hielden wij gewoon goed in de gaten dat ze wel echt aan het werk waren en ondertussen praatten we Engels met ze, wat op die manier ook werd bijgespijkerd. Een andere keer kon ik ze weer wel heel goed helpen. Begonnen ze aan iets wat ze totaal niet begrepen, eindigden ze met alle sommen goed, en wisten ze precies hoe het moest! Heerlijk, als dat gebeurd! Zelfs met hun Nepali huiswerk wisten we ze af en toe helpen. Bij Nepali-wiskunde, was het af en toe even puzzelen wat nou welk getal was, maar uiteindelijk kwam ik daar dan samen met de kinderen wel weer achter, team work!

Al met al heb ik mij prima vermaakt hier in Nepal. Ik ging er heen zonder ook maar een enkele verwachting. Ik had echt geen idee wat ik moest verwachten, hoe het eruit zou zien etc. Ik kan alleen maar zeggen dat ik het een super tijd heb gevonden!! Nepal is me prima bevallen!

Cross your Borders en kom naar Nepal!!!

Greets,
Malou van der Geest

Go to Vrijwilligers ervaringen  |  back to top