Malou van der Geest,
kreeg de geest en besloot om weer terug te keren naar Nepal. Vorig jaar was zij namenlijk ook al hier via Stichting Veldwerk om in een Cross Borders programma als vrijwilligster mee te werken. Nepal heeft haar hart gestolen, waaruit blijkt dat het heel gevaarlijk kan zijn om hier te komen. Bij deze het verslag van Malou, September 2006.




Nepal in het kwadraat.
'Weet je het zeker ?'
'Zal het niet tegenvallen ?'
'Zal het niet gewoon heel erg hetzelfde zijn?'

Dit waren een aantal reacties die ik kreeg toen ik in mijn omgeving bekend maakte dat ik weer terug zou gaan naar Nepal. Na vorig jaar 3 maanden daar gewerkt te hebben, besloot ik na mijn afstuderen aan de pabo terug te gaan naar Nepal, dit keer voor 6 maanden...

Gelukkig kreeg ik ook een heleboel positieve reacties! Want al met al is het toch weer een hele onderneming om weer op reis te gaan. Dit keer alleen niet voor een studie, maar gewoon lekker om te reizen en om weer lekker les te geven aan de kids hier.

Al gauw bleek dat ik mij weer enorm thuis voelde hier. Eigenlijk al vanaf het moment dat ik op het vliegveld aan kwam. Toen we in de hal stond zei ik tegen mijn medevrijwilligers: "Ik ruik Nepal!" , Wat uiteraard wel een positief gedachte was :-)


Om te beginnen ben ik hier niet met dezelfde mensen als vorig jaar. Het is een andere groep, andere mensen. En dat is dus al de eerste reden dat deze reis niet hetzelfde is als vorig jaar. De uitjes die we tijdens onze introductie deden waren in principe wel hetzelfde als vorig jaar, maar toch ook weer zo anders. Zo hebben we vorig jaar een aantal dingen uit het programma niet kunnen doen in verband met het weer, want ik was er toen in de moessontijd. De tocht de berg op in Barhabise, en de tocht naar Sarangkot en zo door naar Astam had ik vorig jaar niet op deze manier uitgevoerd, en zo waren deze uitjes in mijn tweede jaar Nepal, wederom anders voor mij.




Ik doe nu ander werk dan vorig jaar.
Ik werk nog wel op dezelfde school, het Contact Centre, alleen is deze nu gevestigd in het huis van Jyothi, een van de docenten en zijn het allemaal andere kinderen. Ik heb het hier erg naar me zin, en met name omdat het groepje docenten er van vorig jaar weer is en de ontmoeting met hun alleen al weer fantastisch was ! (de blik in de ogen van Jyothi van herkenning was machtig mooi!). Ik eet altijd gezellig mee met de docenten, wat varieerd van typische Nepalese gerechten, tot een lekker bakkie melk-thee met een gekookt ei. 'S middags werk ik op de Indrahanus boardingschool in Balaju waar ik na de lunch naar toe fiets. Die school ligt bovenop een heuvel en er zijn wel 260 ( ! ) kinderen. Hier geef ik samen met een andere vrijwilligster die hier de hele dag zit, een lesuur Engels aan klas 1. Heerlijk om te zien dat de kinderen je zo graag ' good afternoon' willen wensen, dat ze dat met hun oren dicht doen, omdat ze weten dat ze het zelf zo hard schreeuwen! Verder zetten we wat plannetjes op papier om in een klein boekje samen te voegen voor de docenten. Wat didactische en pedagogische tips en wat uitleg over hoe ze bijvoorbeeld een tekst toch interessant kunnen maken voor de kinderen.



Nadat de kinderen weg zijn gaan wij richting het hostel van de school, waar 11 kinderen bij elkaar wonen. Hier helpen wij de kinderen met hun huiswerk en doen we wat extra oefeningen en wanneer dat klaar is gaan we af en toe lekker even voetballen of tekenen. Ook proberen ze graag mijn fiets uit, wat vaak een hele belevenis wordt voor het hele hostel !. Ik ben nu al met al elke werkdag onderweg van half 11 tot half 6. Vorig jaar had ik redelijk wat tijd zitten tussen mijn verschillende werkplekken, en dat maakte een dag soms wat lang duren. Dit jaar heb ik het aan elkaar vast kunnen plakken, wat ik zelf erg prettig vind. Wederom een verschil tussen dit jaar en vorig jaar :-)

En ja, de kleine dingetjes maken het gewoon weer een andere reis. Zo slaap ik in een andere kamer. Klinkt heel stom, maar ik had met de introductie dezelfde kamer als vorig jaar. En dan word je wakker en dan heb je toch dat gevoel van vorig jaar. Nu heb ik een andere kamer, en dat maakt meteen een verschil. Verder hebben we al in een heleboel restaurantjes gegeten waarvan ik het bestaan na de drie maanden van vorig jaar nog niet eens af wist! En er valt hier in Kathmandu nog zoveel meer nieuws te zien !

Kortom, ik had het idee dat mijn werk nog niet 'af' was. En dat ik de juiste beslissing heb gemaakt door terug te gaan naar Nepal. Ik weet niet of ik nog een derde keer zou gaan, misschien over een paar jaar weer. Maar zoals nu, voor vrijwilligerswerk, is een tweede keer absoluut aan te raden, en dat geldt eigelijk ook gewoon voor Nepal als land. Kortom “Cross your Borders” en kom ook naar Nepal !



Malou van de Geest
www.toedelou.waarbenjij.nu

Go to Vrijwilligers ervaringen  |  back to top