Good decision on the last moment!

Bezig met een reis naar Afrika, al enkele weken contact met een in Pokhara wonende Nederlandse vrouw. Maar nog aan het twijfelen, bekeek ik de website van Cross Borders. Deze gaf mij een goed gevoel, waardoor ik ook persoonlijk contact zocht. Door het enthousiasme, de motiovatie en de hulp van Ina, Wineke, Ajay en Rene stond ik na 5 dagen van vragen en regelen in Nepal! Zonder ook maar een boek of Lonely Planet te hebben opengeslaan, dus zonder enig idee wat me te wachten stond en dus ook zonder verwachtingen.

Het begin van ... Het was een lange vlucht, maar een warm onthaal door Ajay op het vliegveld en door de andere vrijwilligers in het hotel. Allemaal onbekend, allemaal met ongeveer het zelfde doel aanwezig. De eerste tien dagen was er door Cross Borders een introductie georganiseerd. Tien dagen de toerist uithangen en Nepal een beetje leren kennen en natuurlijk de rest van de groep, met name de mensen waar je mee gaat samenwerken en -wonen. Maar ook lol maken! Zo kom je aan, weg van thuis, met wellicht wat levensvragen en hopenlijk geen idee wat je te wachten staat. Door deze tien dagen van introductie wordt je min of meer opgevangen. Je hoeft niet alles zelf te leren kennen, maar wordt langzaamaan door Nepal gegidst. Zo leer je de eerste straten van Kathmandu kennen, de lekkerste restaurants, Tom en Jerry’s. Maar ook de eerste woorden Nepalees. Namastee! Print dat er maar vast goed in. En ook wordt er overlegd hoe je les kunt geven, of hoe er les wordt gegeven in Nepal. Merk je dat je bovenop een bus toch écht het mooiste uitzicht hebt en je daar ook niet wagenziek wordt. Maak je je eerste hike in Barbise, en zie je hoe de mensen leven en werken. Tevens bezoek je het eerste project: een kindertehuis. Dan wordt je even wakker geschud! Je gaat wel vrijwilligerswerk doen, maar bent toch min of meer vakantie aan het vieren op dat moment. Het enthousiame waar je mee wordt onthaalt door de kinderen, het redelijke Engels dat ze toch wel spreken, en de vraag: the national flower of Holland is a tulip, miss? Uh yes! Gewoon de glimlach van een kind, doet je even beseffen waarom je ook alweer in Nepal bent en je krijgt een idee van wat voor land dit is. ’s Avonds met de handen Dal Bat eten, weg met de mes en vork. Naar de sterren kijken in de bergen en gillen om een gecko die in je “It’s maybe not so clean, but it’s quite ok” kamer zit. De volgende dag de bungee jump, of ja voor mij een heerlijke Nepaleese massage. En nog ergens een rafttocht met heerlijk eten. Genieten dus voordat we weer terug gingen naar Kathmandu voor de Nepaleese les. En ook weer verder naar Pokhara, waar de eerste vier vrijwilligers hun plaats toegewezen kregen. Afscheid nemen is dan wel lastig. Ook is Pokhara weer totaal anders dan Barbise en Kathmandu. De tien dagen heb je genoten, veel met elkaar gepraat over vanalles en dus elkaar goed leren kennen. Maar het werk begint! En daarbij voor mij ook de spanning en nieuwschierigheid naar Sankhu en het klooster. Want waar zal ik terecht komen? Hoe zal de ontvangst zijn? En het lesgeven? En het wonen? Komt er nog ergens diaree of heimwee? Doordat ik geen verwachtingen had kon ik overal open in stappen. Dat geen verwachtingen hebben is naar mijn mening heel belangrijk. Begin aan een avontuur, heb bepaalde doelen en levensvragen, maar ga niet alles al uitstippelen. Leer het land zoals het is zelf kennen en laat het op je afkomen!

Zo stond ik voor het eerst bij het klooster, even was ik muisstil. Dit is het dus, hier ga ik lesgeven, hier in Sankhu ga ik wonen. Door de eerste week, zoals Cross Borders aanraadt, rustig aan te doen en te observeren sla je je erdoorheen. En natuurlijk door veel te slapen en koekjes, bananen en thee te eten tijdens de diaree. Er werd verteld dat je samen met een Nepalese leraar engelse les zou geven. Echter ik stond er de eerste dag alleen voor. Niet dat dat me stoorde. Ook al had ik een handover van een oude vrijwilliger van Cross Borders, je moet weer je eigen weg zoeken: waar zijn ze gebleven in het boek? Wat zijn ze gewend? Hebben ze schriftjes? Klopt de klassenindeling wel? Waardoor is er zo’n groot niveauverschil? Oh nee, niet alweer Dal Bat. Allemaal zaken waar je de eerste week, een beetje ziekjes in mijn geval, tegenaan loopt. Maar laat die eerste week dan ook een observatie zijn en kijk gewoon! Zet daarna je doelen of je rode lijn op papier. Zo heb ik nog niet echt een idee waar ze zijn in het boek, ze kunnen het me ook niet vertellen, dus begin ik vooraan. Zijn ze vanalles gewend, maar vinden ze vooral alles ok. Zijn de door de vorige vrijwiliger aangeschafte schriftjes bijna overleden. Dus ga ik nieuwe kopen. Is de klassenindeling veranderd en niet meer ok. En komt daar dus ook voor een groot gedeelte het niveauverschil door. En na een week zeggen hoeveel en hoe je je dal bat wil staat hij stipt om 12u klaar. Het is iedere dag een pittige hike omhoog, maar de lach van de kinderen, het ontdekken van ieders karakter en zien dat ze toch wel iets snappen is sjiek! Ook het dorpje Sankhu heeft zijn rust. Ik ben elk weekend weer blij even in Kathmandu te zijn: de drukte, ze hebben er bijna alles en bijkletsen met de andere vrijwilligers. Maar zoeken naar je spulletjes, het leventje van de inwoners, inkopen doen voor het eten en de charme van een ouder, een beetje vervallen stadje is door de week nog mooier.

Verwacht niet te veel en ga ervoor!

Namasté
Jeannoux Driessen, November 2008 group

Go to Vrijwilligers ervaringen  |  back to top