Mijn visie tav de Airport School & DNC

Sinds 2,5 week zijn we aan het lesgeven op de airportschool, een governmentschool, in de buurt van (jawel) het vliegveld van KTM. Hier geven we (na het er naar toe fietsen zo'n 40 minuten) les van 11.30 tot 14.10. Op deze school wordt aan 5 klassen lesgegeven, van kinderen vanaf 3 jaar t/m 12-14 jaar. Er zijn 5 nepalese juffen die hier lesgeven en waar we mee proberen te ' communiceren' in de tijd voor de lessen. En in de pauze samen genieten van de gezamenlijke (spicy) lunch, elke dag gemaakt door onze ' cook-didie' in een hoekje van de 'lerarenkamer'. Voor het contact met de juffen moet je investeren en accepteren dat ze ook veel Nepalees met elkaar praten waar je bij bent. Maar dat geeft je meteen de gelegenheid zelf ook wat Nederlands te praten met je andere maatje op het project. De kinderen komen uit de armste gezinnen en geregeld zit er ook een jonger broertje of zusje in de klas waar jouw leerling op moet passen. De kinderen zijn erg enthousiast, soms grenzeloos en dagen je uit. We zijn erachter gekomen dat een aardige lieve juf moeilijk past in het beeld dat zij hebben van een volwassene die hen les geeft. 'Een vriendje is aardig maar de teacher is streng' zoiets..... Hier moet ik nog een balans in vinden, aangezien ik hier ook ben om een positief warm contact met de kinderen te hebben naast het geven van engelse les en dit moet m.i. naast elkaar kunnen staan. Het lesgeven zelf is lastig, vanuit Nl. zijn we gewend begrijpend bezig te zijn, maar dat is niet hoe de kinderen (in elk geval op de governmentschool) onderwijs gewend zijn. Ze zijn gewend alles gedrild >te krijgen en na te zeggen. Mondeling kunnen ze mee met nieuwe onderwerpen maar schriftelijk vallen ze meteen door de mand. Exams/testjes maken op einde vd week vinden ze leuk, maar de scores zijn vaak erg slecht. Afkijken kunnen ze ook erg goed ;) Toch maakt dit alles het lesgeven hier tot een onvergetelijke ervaring. Je verlegt je grenzen, kijkt naar je eigen handelen, waarden & normen en wordt creatief in het vermaken van bijv. een klasje 30 nepalees sprekende kinderen van 3 jaar oud!

Na de middag (rond 16.00) gaan we naar DNC (disabled newlife centre) om daar de kinderen (in roepjes) engelse 'les' te geven, maar m.i. vooral veel extra aandacht te geven. De kinderen zijn erg enthousiast, vragen (soms letterlijk) om aandacht en een knuffel en zijn gemotiveerd om naar hun ' klasje' te komen. Na de airportschool levert met name deze werkplek je weer de nodige energie, al zuigen de kinderen je soms ook leeg maar dat weegt niet op tegen de knuffels en de warme contacten die je met ze 'opbouwt' in deze periode.

Al met al is de combinatie van deze werkplekken intensief en vraagt het veel geduld, uithoudingsvermogen, conditie en energie. Je moet stevig in je schoenen staan, je ei soms kwijt kunnen bij je 'werkmaatje' en genieten van de kleine resultaten. Maar dan heb je ook wat! Een onvergetelijke ervaring in een fantastisch mooi land waar je dagelijks verbaasd kunt staan (als je er voor open staat) van de mensen om je heen, de cultuur en de omgeving.

Groetjes
Esther Manders
Oktober 2005

Go to Vrijwilligers ervaringen  |  back to top