De eerste weken zitten erop, ik begin oog te krijgen voor andere facetten van Nepal.

De introductie 10 dagen waren informatief, gedegen en heel erg leuk.

Mijn complimenten aan Cross Borders, dat doen ze heel erg goed, de voorbereiding op het land, de cultuur, het werk wat je gaat doen en alles wat je tegen kan komen. Niet alleen tijdens de introductie kun je bij ze terecht, de hele werkperiode zijn ze er voor je en kun je met alle vragen die je hebt bij ze terecht.

Mijn kijk is veranderd. Waren het aanvankelijk de vriendelijke, kleurrijke mensen, de prachtige, vaak vieze kleding, het dagelijkse leven dat verweven is met religie, de vele beelden, de bijzondere architectuur van tempels en huizen, het pittoreske, nu begin ik ook oog te krijgen voor de bittere armoede, het overleven waar wel heel veel mensen dagelijks mee bezig zijn.

De jonge lijmsnuivertjes die ‘s avonds de dan stille straten van Thamel bevolken, als ratten die uit hun holen zijn gekropen.Overdag zijn ze er ook, ze vallen dan alleen niet zo op in de visuele geweld van Thamel overdag.

De volhardende uitnodigingen om winkels binnen te komen, het constant iets (lees geld) van je willen, de indringende urinelucht die bijna iedere wc omringt, het irriteerd me soms.

Ook mijn eigen Nederlandse gedrag kom ik tegen: even snel iets moeten kopen in Kathmandu, dat lukt niet.Te veel mensen, dragers, kinderen, reikja’s, en daar tussendoor motors en taxi’s die allemaal ook ergens naar toe moeten. Mijn Nederlandse ‘even snel kopen’ wordt hierdoor danig op de proef gesteld. Lachen en vriendelijk blijven blijkt het beste medicijn, zowel voor mij als voor de mensen om mij heen.

Het vredige, mooie Sankhu waar ik woon en werk, bekijk ik inmiddels ook met andere ogen. Mee-eten in het kindertehuis. Samen met de 33 kinderen op matten op het grote balkon in de kou en, vanwege de dagelijkse powercut, in het donker daalbaath eten. Dit zijn de kinderen die geluk hebben: ze hebben een dak boven hun hoofd, krijgen eten en scholing. Ze worden verzorgd door een capabele staf. Ze vinden het geweldig als je langskomt en mee eet. Je bent altijd meer dan welkom!

Het Day Care Centre waar ik werk wordt bevolkt door 34 kinderen van de armste gezinnen uit de omgeving. De kinderen hebben een grote achterstand, ze zijn niet naar school geweest en worden op het centrum voorbereid om naar school te kunnen gaan. De leraren zijn betrokken en deskundig, op dat gebied kan ik niets bijdragen.

Nieuw is dat er een aantal laptops zijn aangeschaft waar de kinderen wegwijs op gemaakt moeten (en willen!) worden. Er is geen internet, het gaat alleen om basis computervaardigheden. Mijn voorganger-vrijwilliger heeft het projectje opgezet, ik zet het voort. Niet altijd even eenvoudig omdat het in het engels moet, wat de kleintjes nog lang niet beheersen.

Ook de wat oudere kinderen van het kindertehuis krijgen les op deze computers, ook zij rénnen naar ‘computerclass’ toe. Het blijken allemaal ook ‘gewoon’ kinderen: ze leren veel van elkaar, door zelf aan de gang te gaan, en door de games natuurlijk, dat vinden de meesten toch wel het allerleukste. Gelukkig leren ze daar ook heel veel van.

Tja, ik merk inderdaad dat ik Nepal niet zal veranderen, maar Nepal mij wel!

Namasté
Erna van Sambeek, November 2008 group

Go to Vrijwilligers ervaringen  |  back to top