Ervaringen van Emile Schmitz, Nov 2005

Nepal in het algmeen en zijn werk voor het tasjesproject én bij het kinderhuis Hamro Gaun van Stichting Veldwerk.

Na 6 maanden reizen achter de rug te hebben, konden Dorreke (mijn vriendin) en ik dan eindelijk weer ‘s aan het werk. En zelfs in Nepal! We hadden al 1 maand doorgebracht in Nepal en waren dus al redelijk gewend aan de Nepalese gewoontes en vooral de Nepalese klok.

Allereerst wil ik wel aangeven dat alles (voor zover dat mogelijk is in Nepal) erg strak geregeld is door het managemant van Cross-Borders. Het hotel, de introductie-periode (superleuk!), de nepalees-lesjes en de overdracht van de vorige vrijwilligers. Daardoor voel je je al snel een beetje thuis in de drukke smog-stad genaamd Kathmandu.

Zo, en dan het werk. Ik werk zelf dus op het Nepali Newspaper Bag-project.

Deze tasjes worden gemaakt door vrouwen die uit erbarmelijke omstandigheden komen. Wij bieden ze dus weer een kans om een toekomst op te bouwen voor hunzelf en voor hun kinderen. In plaats van de kinderen op te vangen in weeshuizen en de vrouwen te laten bedelen of geld te geven, kunnen we veel beter de vrouwen werk verschaffen. Naast hun inkomen, verbeteren ze ook hun skills en hebben ze veel plezier en sociaal contact onderling. Dit is 1 van de dingen die me echt bevallen van het project: zelf de mensen leren hoe ze een inkomen kunnen verdienen, zodat ze het later zelfstandig kunnen doen.

De tasjes zelf vind ik ook helemaal geweldig en ik had dus enorm veel zin om mijn schouders eronder te zetten. Samen met Debbie, een andere vrijwilliger, hebben we veel ideeen om niet alleen de sales uit te breiden, maar ook de productie te verbeteren. Dit laatste is ook essentieel aangezien we nog steeds verlies draaien met de prijzen die we nu hanteren. Kor tom, veel werk aan de winkel, en dat vind ik fijn. Alles bij elkaar is het echt een klein bedrijf waarbij allerlei aspecten aan het licht komen, van productie en transport tot reclame en verkoop. Momenteel hebben we vooral veel verkoop-orders naar Nederland, maar aangezien transport duur is, zijn we ons ook goed aan het richten op de lokale markt. Verder ben ik met een Nepalese collega bezig de 2e productie-ruimte in te richten. Dit houdt in klussen als een echte timmerman, en deze week kunnen de vrouwen ook in deze nieuwe ruimte gaan werken! Goed, even genoeg over het tasjesproject.

Hamro Gaun
Waar ik me ook elke dag nog op verheug is om ’s avonds naar ‘de koters’ van Hamro Gaun te gaan. 31 lieve kids wonen hier en samen met 4 andere vrijwilligers helpen we ze met hun huiswerk. Ik begeleid nu de oudste jongens met hun huiswerk en dat kan soms nog best tegenvallen: ik noem 'staartdelingen (jawel!)', pittige algebra, en Engels. Maar ze zijn altijd reuzeblij dat ik ze help met wat ze niet begrijpen. Verder springen ,tussen de huiswerkbegeleiding door, de kleinsten ( 4 jaar en ouder) continu op mijn rug en maken ze mooie tekeningen voor ons, geweldig!

De weekends zijn weer echt weekends als in Nederland. Na 6 maanden reizen had ik weinig besef meer van de dagen in de week, maar het voelt weer heel goed om een werkritme te hebben. De weekenden zijn altijd erg relax, veel tijd voor gave dingen als klimmen, hikes in de omgeving (alles is zo dichtbij!) of gewoon een filmpje kijken.

Al met al heb ik het enorm naar mijn zin! Het is zelf zo gaaf dat Dorreke (mijn vriendin, die in Kirtipur werkt) en ik hebben besloten om nog een periode te blijven en in Chitwan te gaan werken!

Nou, het lijkt me duidelijk dat de vrijwilliger in spé die nog twijfelt, je gewoon de stap moet nemen. Als je dan voor Nepal kiest, dan kan ik absoluut Cross-Borders aanbevelen. Zij organiseren het erg goed en voor die paar honderd euro krijg je, naast een relax hotel en tripjes, nog een geweldige ervaring terug!

Groetjes,
Emile Schmitz

Go to Vrijwilligers ervaringen  |  back to top