Ellis Veen is vrijwilliger bij Stichting Veldwerk. Via ons progrmma Cross Borders is Ellis begonnen om haar eigen grenzen zo hier en daar wat bij te stellen. Zie hier haar relaas...


Introductieperiode
Augustus 2006,

Ik ben nu alweer twee weken in Nepal, maar door de introductieperiode heb ik het gevoel dat ik er al veel langer ben. Voor mij was de introductieperiode een nuttige, leerzame maar ook vooral een leuke en gezellige introductie op Nepal.

Nepal is echt een andere wereld. Kathmandu is een grote, drukke en chaotische stad wat voor mij echt even wennen was. Het verkeer is een hel. Alles rijdt en toetert door elkaar heen, en er lijken geen regels te bestaan. Het is het recht van de sterkste, het einge wat dit ontstijgt is de koe want die is heilig. De weg wordt dus ook nog eens onveilig gemaakt door de loslopende koeien op de weg.

Kathmandu is een paradijs voor vogel liefhebbers. Er zijn overal ontzettend veel vogels. IJsvogels, kleien en hele grote vleermuizen, Buls Bul’s, koereigers, buizerds, adelaars, etc. Ook zijn er ontzettend veel honden die door de vuilhopen rondlopen. En dan hier en daar nog wat kippen en geiten.

De meeste huizen zijn erg bouwvallig. Er wordt hier en daar dan ook nog wel eens gebouwd. Het kan dus gebeuren dat je ineens denkt: "Hee, wat voel ik nu in mijn nek. O, een cementklodder !".Maar het kan nog erger. Vanuit de bus zie ik ineens een ware vuurregen neerkomen op de drukke straat waar iedereen rondloopt omdat ze op de tweede verdieping aan het lassen zijn.

Nepali zijn erg goed in rochelen. Je denkt haast dat er achter je een kanonskogel afgaat, maar dan is het een Nepali die even goed zijn neus ophaalt en het resultaat op straat spuugt. Kathmandu is dus een drukke, luidruchtige en chaotische stad, maar de tempels zijn prachtig en overal om je heen heb je uitzicht op de bergen.

De Nepalezen zijn ontzettend vriendelijke en lieve mensen, maar er zijn er natuurlijk altijd een paar die jou als rijke toerist toch proberen op te lichten. Daarom is het dan ook erg goed dat de mensen van Cross Borders ons een degelijke voorlichting geven om te weten wat je wel en wat je vooral niet moet doen. Naast dit soort handige informatie krijg je dus ook Nepalese taalles. Erg leuk en als je s' avonds uit eten gaat in Thamel kun je het gelijk oefenen.

Toen we aankwamen werden we netjes opgehaald door Rene en Ajay van Cross Borders. We kregen een rondleiding door Thamel waar ons hotel ligt en we hadden ontbijt, lunch en diner. De tweede dag zijn we voor het eerst naar de werkplekken gegaan. Ik werk s' ochtends op de Airport school en s' middags op een weeshuis voor gehandicapte kinderen. Het ziet er allemaal erg leuk uit. Hoewel de Airport school zeker wel een opknapbeurt kan gebruiken.

De derde dag opnieuw taallessen en een uitstapje naar Pashaputtinath en Boudhanath. Er zijn nogal veel festivals in Nepal en we vielen met onze neus in de boter vandaag. Het was een festival voor de Brahmanen (hoogste kaste in Nepal) en deze waren allemaal in Pashaputtinath om zichzelf te wassen in de rivier. Een heel spektakel dus. Pashaputtinath is de plek waar de overledenen gecremeerd worden. Het as wordt in de rivier gegooid en de rivier stroomt uiteindelijk naar de heilige Ganges. Dit gebeurd met allerlei rituelen. Het is erg druk bij Pashuputtinath. Er zijn daar ook veel Saddhu's. Heilige mannen die een sober leven leiden en leven van aalmoezen. Daarna gingen we naar Boudhanath. De grootste boeddhistische stupa/tempel in Kathmandu. Erg mooi. Je moet er drie keer omheenlopen met de klok mee en dan aan de gebedsmolens draaien. We zijn ook in een Tibetaans klooster geweest en hebben daar een dienst meegemaakt. Dat was ook erg indrukwekkend. De monikken reciteren gebeden terwijl ze een soort trance muziek op de trommels maken.

Tijdens de introductieperiode ga je ook twee keer op stap. Zo krijg je ook het platteland van Nepal te zien. Onze eerste trip was naar de grens van Tibet. Echt een ontzetend mooie trip want Nepal is gewoon in een woord echt schitterend. Zodra je de Kathmadu vallei uit bent, ben je omgeven door de bergen en de rijstvelden. En mag je op het dak van de bus zitten.

De eerste dag gingen we naar Barhabise, met de locale bus en op het dak. We werden vergezeld door Nepali muziek en steeds meer Nepalies die ook op het dak klommen. Het stadje Barhabise ligt ongeveer 25 kilometer van de Tibetaanse grens. Het laatste stuk kom je steeds hoger de bergen in en rijd je langs de Bhote Kosi, een wilde rivier die vanuit Tibet Nepal binnenkomt.

In Barhabise hebben we een bergtocht gemaakt.Echt schitterend, langs de rijstvelden waar de vrouwen werken en door dorpjes met kleine huisjes. Soms loopt er een sherpa langs met een grote mand vol met gras die ze met een band om hun hoofd dragen. Het is ongelooflijk. Terwijl wij ploeterend met onze bergschoenen ons over de smalle stenen weggetjes omhoog werken, komt er ineens een sherpa met grote mand op slippertjes omhoog gerend.

De tweede dag gingen we dan naar Kodari, het grensplaatsje met Tibet. Opnieuw op het dak van de bus. Gezellig met veel Nepalezen. De weg werd steeds hobbeliger en sommige stukken weg waren gewoon verdwenen door landslides. Oftewel stukken berg die ingestort zijn door de regen uit de moessontijd die dus ook over de weg gestort zijn. Je moest je stevig vasthouden aan de railing om er niet uit te vallen. Naast je was het ravijn met daar beneden de Bhote kosi. Onderweg nog een stop gemaakt bij de bungeejump plaats. Niet gebungeejumpd, maar ondanks mijn hoogtevrees wel de hangbrug die meters hoog boven het ravijn loopt overgegaan (ok, het heeft wel wat langer geduurt). Vervolgens de grens met Tibet. Aan de overkant zie je de eerste Tibetaanse stad liggen en de overheersing door China is meteen duidelijk.

De derde dag zijn er een aantal van ons gaan raften op deze wilde Bhote Khosi, in de richting van Kathmandu. Ik ben lekker in het busje gebleven met een prachtig uitzicht over de bergen en de Bhote Khosi. S' avonds in Kathmandu hadden we een feest bij een rijke Nepali familie. Het moment dat de baby na ongeveer 6 maanden voor het eerst rijst gaat eten en geen melk meer krijgt, wordt hier groots gevierd. Een enorm en uitgebreid buffet met heerlijke Dahl Baat en overal rijke Nepali.

Onze tweede trip was naar Pokhara. Pokhara is de tweede grootste stad in Nepal en de plaats waar veel trekkings door het Annapurna gebergte heengaan. Het is een heel stuk rustiger als Kathmandu, dus was het even heerlijk genieten.

Wel moesten we iedere dag vroeg op. De eerste dag vroeg met de bus naar Pokhara. De reis duurt tussen de 7 en 9 uur. We hadden geluk want er waren geen landslides en we konden dus zo doorrijden. S' middags heerlijk met een bootje het Pewa meer op en gezwommen. Het was ontzettend warm in Pokhara dus dat was echt een verademing.

We gingen vroeg naar bed want de dag daarop moesten we om 4 uur opstaan om de zonspogang in Sarangkot te bekijken. We hadden helaas pech want het regende die ochtend dus hadden we geen uitzicht op de himalaya toppen. Maar alsnog was het een prachtige beleving. Daarna hebben we een trekking gedaan door de bergen. De hele dag de berg op door dorpjes. Lemen huisjes en veel sherpa's met van alles op hun rug. Overal worden we begroet met Namaste. Op de bergen kwamen we ook nog een apenkolonie tegen. Zo lief waren ze echter niet want ze stelen de mais. Ook kwamen we nog fretjes tegen die slangen doodmaken. De trekking eindigde in het dorpje Astam waar we ook nog twee schooltjes bezocht hebben waar Cross-Borders vrijwilligers werken. We sliepen bij een lokale familie thuis en s' avonds hadden we heerlijke Dal Bhaat gekregen. De vrouw van het huis kookte echt nog op een houtvuurtje maar kreeg het toch voor elkaar om meer dan genoeg eten te maken.

De dag daarna hadden we meer geluk. Om 5 uur stonden we op om opnieuw de zonsopgang te zien. En dit keer was het wel helder en konden we de hoge besneeuwde himalaya toppen zien. Echt ontzettend indrukwekkend, zo mooi. Vooral als je bedenkt dat ze rond de 8000 meter hoog zijn, wij stonden daar op slechts 1500 meter hoogte valk voor. Imposant dus! Na een snel ontbijtje gingen we de berg weer af. S'middags in Pokhara hebben we fietsen gehuurd en zijn een waterval gaan bekijken en zijn we naar het vak training center gegaan watgelieerd is aan Stichting Veldwerk. Hier krijgen straatjongeren een vakopleiding. Door de beauty studenten hebben we een heerlijke hoofdmassage gehad. Daar waren onze vermoeide lichamen na de trekking hard aan toe.

Vandaag weer de lange busrit terug. Er bleken wat leuke kakkerlakexemplaren te zitten. Eentje zat op de deur. De nepalees daarnaast had er blijkbaar last van en gaf een grote klap op de kakkerlak met zijn hand.Tsja , das ook een manier om een kakkerlak weg te krijgen.

Al met al is de introductieperiode een redelijk vol programma, maar zo leer je Nepal op een leuke manier goed kennen. Ik heb nu ontzettend veel zin om aan het werk te gaan en mijn Nepalese taallessen in de praktijk te gaan gebruiken.

Ellis Veen
Kathmandu, 21 Augustus 2006

*****************************************************************************************************************
Plato : Wie rijk wil zijn moet niet zijn vermogen vermeerderen maar zijn hebzucht verminderen.

http://members.ams.chello.nl/j.m.veen
http://morgaine.waarbenjij.nu

Go to Vrijwilligers ervaringen  |  back to top