30 Jan 2006
Nepal, Parsauni

Nieuw

Januari 2006, een nieuw jaar, nieuwe projecten, nieuwe kansen, nieuw reisgezelschap.

Herenigingen, afscheid nemen en kennismaken. Plannen maken, vooruit denken en toch met de dag leven. Welkom in 2006.

Om te beginnen een kleine anekdote.

Nepalese vrouwen zijn mooi. Sterker nog: ze zijn over het algemeen prachtig te noemen. Ze dragen schitterende donkerrode doeken met rode slippers, maken wat moois van hun vriendelijke gezicht met behulp van Tika`s en oogpotlood en dragen gouden oor- en neusbellen. Ze hebben prachtige witte Nepalese tanden en het meest opvallende is de zwarte, glanzende, in de zon schitterende, dikke haarbos die zij meestal in een dikke vlecht dragen. Oudere vrouwen krijgen op heel late leeftijd enkele donkergrijze haren erdoor, maar de glans en de dikheid wordt er niet minder op. Een lust voor het oog als zij over het land lopen met een kind op de rug of een waterkan op de heup.
Zo mooi wij de haren van de Nepali vrouwen vinden, zo prachtig vinden de mensen hier de witte haardos van onze Mamargreet die nu hier bij ons op bezoek is. Jawel, na ons vetrrek uit Nl heeft mijn moeder eindelijk , na veel aandringen, de stap genomen om haar witte haardos te laten uitgroeien. Op onze hereniging was dat even wennen, maar inmiddels kunnen we jullie vertellen dat grijze haren in Nepal heel veel voordelen hebben. Het hebben van grijze haren betekent hier heel veel aandacht krijgen. Van mannen, kinderen, oude vrouwen, eigenlijk iedereen is geinteresseerd in de korte en in onze ogen niet erg bijzondere haardos van moederlief. Het levert schouderklopjes, heel veel gesprekken, glimlachjes op, maar ook warme chocolade melk, dure kadootjes en een wandelstok. En heel veel complimenten. Het haar wordt gerust benoemd als: ‘Good-Quality-Hair’, en ‘Hair as a White Flower’. Maar er heerst ook verwarring over leeftijd van een vrouw met zulk wit haar, vooral als deze vrouw zonder enige moeite lenig boven op de bus gaat zitten als de bus binnnen vol is. De eerste vraag die brutale kinderen dan ook vragen na een heel goed gekeken te hebben is doorgaans: ‘How old are you?’ En ook wordt ma meermaals aangesproken als didi, (zus) en worden Rien, Dor en mam gezien als drie zusjes. Mijn moeder`s grijshaar complex is direct de wereld uitgeholpen en haar vakantie kan niet meer stuk. Mooi om te zien.

Over mooi om te zien gesproken: de 31 weeskinderen van Hamro Gaun op een dagje uit naar een groot park buiten de stad, georganiseerd van kalkoengeld. Het aanzicht van een koter die de chocoladepasta van een pannenkoek (twee mede-vrijwilligers bakten 90 stuks, en ze waren binnen minder dan 10 minuten op!) aflikt alvorens hem in grote happen naar binnen te werken. Of de oudsten (16 en 17 jaar) in een superfanatiek koekhap-gevecht. Ware touwtrekcompetities en appelhap-en daarna in de meel-contesten. Slaperige oogjes op de weg terug in de bus. Afscheid nemen van onze schatjes en het gevoel hebben dat die paar tientjes niet beter besteed hadden kunnen worden.

Afscheid van de drukte en de 'luxe' van Kathmandu, de mede-vrijwilligers, de allerliefste kinderen van Kirtipur-school (met fantastisch afscheids-dans-en-eet-feest) en Hamro Gaun, na een fijne week deels doorgebracht in een boedistisch klooster met broer Julien ook afscheid van hem moeten nemen en na 3 weken reisgezelschap dan ook afscheid van Dor`s mama en lievelingszus.

Na afscheid komen een nieuwe uitdagingen. Een uitdaging op het gebied van Engelse les geven op een basisschool, een uitdaging op het gebied van kalkoengeld, een uitdaging op het gebied van 'overleven' in een dorp waarin de mensen nog leven zoals we in Nederland twee eeuwen geleden deden. Welkom in Parsauni, een van de (in onze ogen) mooiste plekjes op aarde. Het dorp waar je s`avonds je deur niet uitmag vanwege wilde neushoorns, het dorp waar je je wast of je gewassen wordt onder de pomp, het dorp van de prachtige kinderen, dieren en natuur. Het dorp waar je met je handen eet, boeren laat en je met emmers vol met helder water moet sjouwen. Waar je door de velden moet lopen om naar je school te komen, waar we worden begroet met: ''Namaste, I'm fine!'', het dorp met prachtige zondsondergangen, mistige ochtenden en uitzicht op rivieren en bananenbomen.

De aankomende maanden zullen we ons in deze prachtige omgeving proberen nuttig te maken. Op ons dooie gemakje, tijd lijken ze hier niet te kennen, lopen wij iedere ochtend, met onze broodtrommel gevuld met rijst, naar onze basisschool om engelse lessen te geven aan de kinderen en de leraren te ondersteunen. Dat betekent dat we de hele dag het ABC-lied zingen met de kleinsten (4 jaar en zo lief!) en veel galgje spelen met de oudsten. En vooral heel veel 'kletsen' in half Nepalees en half Engels. Iedereen is dol-enthousiast en gemotiveerd, hetgeen zorgt voor heel leuke dagen.

Na de vele gulle donaties op onze “geen kalkoen maar poen-actie” is het geld in Kathmandu nog lang niet op. Alles bijeen is nu het onzettende bedrag van 2548 Euro opgehaald (heel veel redenen voor uitroeptekens!!!!!), en hiervan is nu nog 1967 Euro over (Kalkoeners krijgen deze week kalkoen-nieuwsbrief II over de mail of over de post. Heb je het niet gekregen, laat dan aub even weten aan Dor of Margreet).

Een nieuwe uitdaging ligt dus voor onze neus. En het wordt een grote! En een gave! Na veel gesprekken met de baas van de school en een aannemer in pyamabroek hebben we besloten een nieuwe peuteropvang te laten bouwen. De kleinste 25 kinderen zitten momenteel in een soort van stal, gebouwd op de hoogte van de rivierbedding. Ieder jaar tijdens de moesson-periode loopt dit hok vol met water en het hok ziet eruit alsof het ieder moment kan instorten. Het hok is jaren gebruikt als toilet (!?), dus je kunt je indenken hoe lekker het er ruikt. Tijd voor een structurele verandering.... Een nieuwe opvangruimte: veiliger, ruimer, lichter, het hele jaar door bruikbaar en vast aan de school, zodat schoolkinderen hun kleine broertjes en zusjes niet mee de klas in hoeven te nemen. Daarna zullen we aan de slag gaan met verf. Tevens zullen we op school nieuwe toiletten en een plasgoot laten bouwen, aangezien deze al jaren kapot zijn en de kinderen op het land en in de bosjes poepen en plassen. Kleine dingen waar we ook nog kalkoen-geld voor zullen gebruiken zijn een dorp-opruim-actie en het opzetten van een bibliotheek op de middelbare school in het dorp.

We waanden ons even in Nederland toen bleek dat onze plannen bediscussieerd moesten worden met het 'management-commitee' van school en werd er na overeenkoming met de aannemer per direct een spoedvergadering gehouden. De drie dichtst-bij-school-wonende boeren die over een bril beschikten werden spontaan tot 'chairmen' uitgeroepen en van het land gehaald. Er werd Nepali thee gemaakt, bankjes werden op het erf gezet, de geiten en eenden weggejaagd en de vergadering stak van wal. Na veel tevreden knikjes bleek onze kleine nepalese woordenschat voor deze omstanders echter veel interessanter dan de mededeling zelf.

Een hele onderneming dus, maar weet je? Na een week is het oude hok al bijna afgebroken, zijn alle materialen al gearriveerd en ligt er een fundering voor het nieuwe gebouw! We/ze hebben er zin in!

Voor zover ons nieuwe jaar. Hoe is die van jullie?
Heel veel groeten van Emile en Dorreke, de Geiten, Buffalo, Kip, Os en Ama en Ba (onze Nepalese vader en moeder, die ons overigens voorzien van de raarste planten/stengels/wortels uit de tuin) .

PS. Hebben jullie trouwens zin in een integratiecursus Nepal? Met Nepalese recepten, gewoonten en gebruiken? Verschillende manieren waarop je koeienstront kunt gebruiken? Lees dan over twee weken meer. Wij zullen dan weer de 4-urige trip ondernemen om een internetcafe te bezoeken en onze laatste Parsauni-roddels en foto's op de site zetten.

Tot zover Dorreke en Emile vanuit Chitwan,
Voor de rest van hun sappige verhalen, kijken even op hun website; http://dorenemile.waarbenjij.nu/

Rene Veldt,
Stichting Veldwerk en Cross Borders
Kathmandu, Nepal

Go to Vrijwilligers ervaringen  |  back to top