Short story about my experience to Pokhara/Nepal till so far...


We zijn met de bus naar Pokhara gegaan. Eerst even een kleine beschrijving hoe dat er aan toe gaat in een local bus. Allereerst moet je kiezen of je binnen wil zitten op of het dak.

Op het dak is het super alleen zit je wel op ijzeren spijlen en moet je je goed vasthouden omdat de wegen (in Nepal vaak zandpaden) vol hobbels zitten. Ook zou ik niet op het dak gaan zitten als er geiten op het dak staan (hoe ze zich staande weten te houden weet ik niet maar ze vallen niet) want die willen nog wel eens dominant worden.

Binnen zitten is echter ook geen pretje omdat het er erg muf is (alles gaat naar binnen, ook kippen en geiten). Bovendien is er ongeveer 20 cm beenruimte en hoop je dat je buurvrouw of -man niet misselijk wordt. Ook moet je letten op diegene die voor je zit want het is hier namelijk een gewoonte om constant te rochelen (en die rochels komen van diep). Als diegene voor je dus uit het raampje rochelt moet je even voorover buigen anders bestaat er de kans dat het er bij jou weer net zo snel in waait.

Als iedereen dan eenmaal zit, slaat het busjongetje een paar keer hard tegen de bus als teken dan we kunnen vertrekken. De Hindi muziek gaat aan en de laatste mensen gaan aan de bus hangen om mee te kunnen.

Eindelijk aangekomen in Pokhara hebben we het rustig aan gedaan omdat we de volgende dag vroeg moesten opstaan om naar de zonsopgang te kijken vanaf een berg die blijkbaar bij de andere toeristen ook goed bekend staat. De bergtop stond vol andere vroege vogels met de camera in de aanslag. Het was echter wel prachtig om te zien hoe de zon langzaam boven de bergtoppen tevoorschijn komt. De witte bergtoppen zien er dan haast magisch uit.

We hebben de rest van deze dag gewandeld met als einddoel Astam. Deze wandeling is schitterend. Je loopt de hele dag door de oude dorpjes en ervaart hoe het echte nepalese leven eruit ziet.

Op een gegeven moment was ik samen met nog een paar andere mensen terechtgekomen bij een plek waarvan we niet goed wisten of we daar wel zijn moesten. We hadden namelijk afgesproken met de rest van de groep om wat te drinken maar konden de afgesproken plek niet vinden. We gingen wat drinken bij een 'cafe' (zie een oud huisje waar de familie toevallig ook wat cola's in de aanbieding heeft). Gelijk stond de hele familie om ons heen en werden er oude telefoons zonder bereik tevoorschijn gehaald om ons te helpen. Dat is het nepalese volk ten voeten uit. Ze willen je gelijk helpen en willen alles over je weten.

Later op de dag moesten we de pittige wandeling naar het dorpje Astam nog afleggen. Dit ligt boven op een berg waar 2 jongens van onze groep gaan werken.

Ik liep samen met een nepalese vrouw omhoog die een zak aardappelen naar boven moest sjouwen. We communiceerden wat met handen en voeten en eindelijk boven aangekomen had ik een rood hoofd van alle inspanning. Dit vond ze erg bijzonder en ze wou me de hele tijd aanraken. Ze noemde me bahini (jong zusje) en ik moest haar didi (oudere zus) noemen. Later hebben we met z'n alles onder haar veranda geschuild toen het begon te regenen.

Astam is de mooiste plek van Nepal die ik tot nu toe heb gezien. Het is alsof je een sprookje inloopt. Overal liggen kleine akkerlandjes met graan of andere gewassen en dan met die prachtige achtergrond van witte bergtoppen en dik beboste bergen en de rode huisjes met rieten daken. Je bent wel helemaal afgesneden van de wereld maar als je ooit getresst bent, kom je daar echt tot rust.

Ik ben inmiddels weer terug in Pokhara en ik vind het hier heerlijk. Er heerst geen chaos zoals in Kathmandu maar er is toch genoeg te doen en te zien. Gister hebben we met 5 anderen een bootje (zeg vlot) gehuurd en hebben we de hele dag op het water gedobberd en gezwommen.

Heerlijk!

Ik zou zeggen, ervaar het zelf!


Groetjes,
Dorien Suichies, March 2007

Go to Vrijwilligers ervaringen  |  back to top