Technical Skill & Development Centre for Blind & Disabled and home-visits rondom Kritipur

Ik, Dennis Gommers, ben op dit moment werkzaam als fysiotherapeut in Nepal (van 6 augustus tot 4 november, 2006). Ik werk hier op het Blind and Disabled Centre in Kirtipur en daarnaast ga ik op bezoek bij patientjes in en rondom die plaats. Kirtipur is een klein dorpje vlakbij Kathmandu en is per bus in 45 minuten te bereiken. Fietsen is ook mogelijk, maar dan moet je wel een klein bergje op voordat je in Kirtipur bent.

Maar laat ik bij het begin beginnen. Waarom aan de slag als fysio in een ver land en dan er ook niet voor betaald krijgen (tenminste niet in geld!). Tegen het einde van mijn studie zat ik te twijfelen wat ik nu precies wilde doen. Ik wilde graag nog wat van de wereld zien, maar ook aan de slag als fysio. Na een helder moment kwam ik op het idee of dit misschien te combineren valt. En na een tijdje zoeken en aanschrijven kwam Cross-Borders er het beste uit. En nu ben ik dus in Nepal.



Na een intensieve, maar erg leuke introductieperiode, ging ik dan na 2 weken eindelijk aan de slag als fysio. Nu (na bijna 2 maanden), is mijn mening over het Nepalese gezondheidssysteem erg verdeeld. Het werk op het Blind and Disabled centre bleek niet helemaal wat ik me ervan had voorgesteld. Dit is trouwens absoluut niet negatief bedoeld. Dit centrum wordt namelijk verbazend goed geleid. En het fysiotherapeutische deel is goed verzorgd. Persoonlijk zou ik wel wat dingen willen veranderen, maar dan zit je echt op details te letten, maar in essentie is het goed. Ik ben daar dus echt als 'luxe' en voor de Engelse gesprekken met studenten. Ik vond hier dus niet echt veel uitdaging. Dit is duidelijk wel het geval met de huisbezoeken. In de eerste 2 weken ging ik alleen op woensdag bij 3 kinderen langs om die ook te behandelen. Inmiddels zijn de huisbezoeken uitgebreid met 2 extra dagen, waarbij ik samen met een Nepalese collega van Cross-Borders zoveel mogelijk gehandicapte kinderen in en rondom Kirtipur in kaart probeer te brengen.

Het is de bedoeling, in samenwerking met het Liliane Fonds, dat er een plan komt om deze kinderen verder te helpen in het leven. Het Liliane Fonds wil hier geld beschikbaar voor stellen. Ik moet zeggen dat deze bezoeken af en toe best heftig kunnen zijn. Je hoort soms erge verhalen en het wordt soms pijnlijk duidelijk dat dit nog steeds een ontwikkelingsland is. Ik heb inmiddels al een paar keer inwendig ongelofelijk lopen vloeken omdat deze kinderen in een ontwikkeld land veel meer mogelijkheden zouden hebben en dokters zich er soms wel heel gemakkelijk van afmaken. Je wilt zoveel, maar dat kan dus niet altijd. Ik troost me dan maar met de gedachte dat ze nu in ieder geval aandacht krijgen en in de toekomst gevolgd gaan worden.

Kortom, mijn werk bestaat op dit moment uit uiterste. Het rustige, goed geleide Blind and Disabled Centre op maandag en vrijdag en de soms heftige huisbezoeken op de andere 3 dagen. Lange dagen soms, maar erg leerzaam en een bijzondere manier om ervaring op te doen in dit vak.

Dennis Gommers

Go to Vrijwilligers ervaringen  |  back to top