Kathmandu, november 2005

Mijn eerste maand als vrijwilliger hier in Nepal zit er alweer op en de tijd is echt voorbij gevlogen. Ik geloof niet dat ik ooit zoveel verschillende dingen gezien en gedaan heb in een maand. Een maand werken en daarnaast leuke dingen doen met vrienden in Nederland kan ook redelijk intensief zijn, maar een maand als vrijwilliger in Nepal is toch wel andere koek. Nieuwe mensen, nieuwe omgeving, nieuwe cultuur, maar allemaal heel erg interessant. Je vraagt je natuurlijk af wie die anderen zijn die, net als jij, de stap hebben gezet om minimaal drie maanden als vrijwilliger aan de slag te gaan in een land als Nepal. In het vliegtuig vindt de eerste ‘echte’ kennismaking plaats (de meesten van ons hadden elkaar al wel een keer gezien op een Cross Borders meeting, maar dan voer je over het algemeen ook geen enorme uitgebreide gesprekken) en aangezien de vlucht aardig wat tijd in beslag neemt leren we elkaar al best een beetje kennen.

De eerste week na aankomst hadden we een vrij druk en intensief programma met elkaar en omdat er ook nog een festival was (en daar hebben ze er talloze van hier in Nepal) waren we nog wat extra dagen vrij en konden we met elkaar ook wat toeristische uitstapjes maken. Ideaal dus, want als je 3 maanden met elkaar moet werken is het toch best prettig om zo snel mogelijk te weten wat voor vlees je in de kuip hebt. Gezien de grootte van onze groep moesten we na 2 weken al afscheid nemen van 8 van 21 vrijwilligers, omdat zij in Pokhara en Chitwan zouden gaan werken en dat is ondanks dat 2 weken misschien niet zo lang lijken toch wel even wennen. De introductieperiode is namelijk vrij intensief, waardoor je snel een band met elkaar opbouwt en het is dan toch vreemd om al na 2 weken afscheid van elkaar te moeten nemen. Erg veel tijd om erover na te denken heb je echter niet omdat vrijwel direct na de introductieperiode het echte werk gaat beginnen. Ondanks dat het werk soms best zwaar kan zijn kom je redelijk snel in je werkritme en waren we eigenlijk allemaal heel blij dat we ons eindelijk konden beginnen met waarvoor we zijn gekomen.

Ik kreeg het genoegen om, samen met Emile, de Marketing en Sales voor het Nepali Newspaper Bag project op me te nemen en na een uitgebreide overdracht met Saskia (de oude vrijwilliger) hebben Emile en ik de koppen bij elkaar gestoken en een uitgebreid plan van aanpak gemaakt. We komen allebei uit een commerciele werkomgeving en zaten gelukkig erg op éé n lijn qua idee ë n en onze manier van aanpakken. Goede communicatie met Marja, die al 3 maanden op het project werkt (zij begeleidt de vrouwen bij de productie van de tassen) is in ons geval erg belangrijk en we proberen dan ook om alles met haar te bespreken en om ook haar idee ën mee te nemen in onze marketingstrategie. In het begin waren we bang dat de productie (die op dat moment nog niet zo hoog was als we zouden willen) ons niet genoeg kansen zou bieden om actief nieuwe klanten te werven, maar gelukkig werkt Marja sinds kort met 9 ipv 6 vrouwen, is de 2 e productieruimte in gebruik genomen en begint de productie al aardig te stijgen.

Ook blijven de orders uit Nederland binnenstromen zonder dat we daar al teveel moeite voor hoeven doen. De tassen zijn gewoon erg origineel en de mond-tot-mond reclame in Nederland werpt absoluut zijn vruchten af. Het enige waar we nu nog tegenaan lopen is de export naar Nederland omdat die vanuit hier redelijk kostbaar is. We proberen wel zoveel mogelijk mee te geven aan vrijwilligers die weer terug naar Nederland gaan, maar aangezien ze hier superveel leuke spullen verkopen, die ook nog eens bijna niets kosten, koopt elke vrijwilliger zich hier helemaal scheel aan souvenirs en kleding en blijft er weinig ruimte in hun tassen over voor onze paper bags. We hebben dan ook een oproep gedaan in alle hotels hier in Thamel waar veel Nederlanders verblijven of zij misschien wat bags kunnen meenemen als ze plek over hebben in hun tassen. Ook staat er een oproep op het Nepal Forum op internet en we hopen dus dat daar nog wat uitkomt.

Deze week beginnen we met een pilot in een aantal winkels in Thamel waar we toeristen de keuze willen geven tussen een gratis plastic tasje of onze mooie paperbag tegen betaling van 20 rupees (wat neerkomt op nog geen 24 eurocent). De shopkeeper verdient er dan ook nog een beetje aan en we hopen dus van harte dat ook dat een succes zal worden.

Naast ons werk voor de Paper Bag gaan we ’s middags naar Hamro Gaun waar we de kinderen helpen met hun huiswerk en hun Engelse taal en dat is echt geweldig. Elke dag wacht ons een zeer warm onthaal en de kinderen geven ons enorm veel energie. De kamer die ik samen met Amber deel hangt vol met tekeningen die de kinderen voor ons gemaakt hebben en we vinden het heerlijk om elke dag weer naar Hamro Gaun te gaan en die blije kindergezichten te zien. Afgelopen zaterdag zijn we gaan bowlen met de zeven oudste jongens en volgende week vieren we Sinterklaas bij Hamro Gaun en daar kijken wij en de kinderen nu al naar uit.

Naast werken is er ook nog genoeg tijd voor ontspanning. ’s Avonds met z’n allen eten, dvd’s kijken, een borrel halen in één van de kroegen om vervolgens onze Nederlandse danskunsten te laten zien in één van de Nepalese clubs en in het weekend een bezoekje brengen aan één van de vele bezienswaardigheden in Kathmandu of omgeving maken het verblijf hier bijzonder aangenaam. Kortom, ik heb een geweldige tijd!

Ik kan dan ook iedereen die vrijwilligerswerk in Nepal overweegt, aanraden om de stap te zetten en naar Nepal af te reizen om als vrijwilliger aan de slag te gaan. Na 1 maand kan ik al zeggen dat het een geweldige ervaring is die ik voor geen goud zou willen missen. En ik ga ervan uit dat de komende maanden nog beter worden. Aangezien ik langer blijf dan de rest van mijn groep hoop ik op minstens net zulke enthousiaste vrijwilligers in januari 2006 als de groep mensen waar ik nu mee werk.

Ik zou zeggen Cross your Borders, come to Nepal and make it your own experience.

Namaste,
Debbie Cortjens
www.debstergoesasia.waarbenjij.nu

Voor nog een ander leuk verhaal van Debbie, kijk even hier

Go to Vrijwilligers ervaringen  |  back to top