Het l(esg)even in Parsauni

Cindy Hendriksen, Lisette van Eijk, Koerd de Jongh en Hanna Timmers werken sinds begin november 2005 bij een overheidsschool in een Taru dorpje in Nepal. Zie hier hun werk- en leefervaringen tot nu toe.

Tweehonderd en vijftig kilometer ten zuidwesten van Kathmandu, vlakachter het Royal Chitwan National Park ligt het plaatsje Parsauni. In dit plaatsje is alles (behalve het relatief vlakke landschap) compleet anders dan in Nederland.

Alvorens wij aan de slag konden in Parsauni hebben wij eerst twee weken een introductieprogramma doorlopen, georganiseerd door Cross Borders, wat verwant is aan Stichting Veldwerk.



Hierbij hebben we naast de nachten in het Hotel in Kathmandu en een guesthouse in Barabise, ook een aantal dagen doorgebracht in een resort bij het Royal Chitwan Park. In deze introductieperiode waren we voorzien van alle gemakken zoals we deze thuis ook gewend waren. Op een aantal uitzonderingen na, kan je je als tourist voor het grootste gedeelte onttrekken aan het échte Nepalese leven, als je daar de weg in weet!

Na het bezoek aan het resort, de Tibetaanse grens en Kathmandu was de aankomst in het werkgebied voor ons in de eerste instantie overweldigend. De (slecht) geasfalteerde wegen veranderden in onbegaanbare zandweggetjes, de grote hoeveelheden auto's werden vervangen door buffels en de vervelende verkopers waren plotseling minder vervelend dan de altijd voor je fiets lopende kippen. Dit bleek echter nog maar het begin.





De eerste twee weken in het werkgebied waren niet makkelijk te noemen en vaak ook niet leuk. Ten eerste moesten we erg wennen aan elkaar, aangezien we elkaar niet kenden van tevoren. Het gezamenlijk leven is het kwadraat van intensief. Je staat samen op, je kookt samen, je haalt samen water, je "doucht" samen én je werkt samen. Dit levert natuurlijk af en toe wat (af)stemmingsproblemen binnen de groep op.

Ten tweede moesten we erg wennen aan de Nepalese cultuur. Nepalesen zijn over het algemeen uitermate vriendelijke mensen en zijn altijd bereid om je overal mee te helpen. Ook op de momenten dat jij daar niet op zit te wachten..... Daarnaast zijn de mensen in het dorpje Parsauni geen westerlingen gewend en zijn ze zeer geinteresseerd in hoe jij alle dagelijkse rituelen uitvoert. Dit levert een behoorlijk beperkte hoeveelheid privacy op.

Ook bij het werken op de school maak je kennis met allerlei aspecten van de Nepalese cultuur. Zo kom je er al snel achter dat Nepalesen de Engelse taal over het algemeen niet machtig zijn. Communiceren is dan ook vaak ingewikkeld. Dit wordt nog eens versterkt door het feit dat veel van de locals in eerste instantie tegen alles wat je zegt 'ja' zeggen -ook al begrijpen ze je vraag niet. Het woord 'structuur' lijkt niet te bestaan in de Nepalese taal.





Ten derde moesten we erg wennen aan het ontbreken van alle gemakken zoals we die thuis gewend waren. De makkelijkste handelingen worden ineens een stuk ingewikkelder en vergen veel meer tijd en inspanning zonder stromend water (wassen bij de pomp met een douchejurk aan is niet zo gemakkelijk als het lijkt).

Na de eerste twee weken waarin bovenstaande aspecten je het leven niet altijd even gemakkelijk maken, beginnen de negatieve aspecten zich echter wel te ontwikkelen tot positieve kanten. Waar we de eerste twee weken nog aan elkaar moesten wennen, werden we al snel hierna een echte familie en deelden we lief en leed met elkaar.

De Nepalese cultuur bleek bovendien zo slecht nog niet. De mensen die in eerste instantie slecht of geen engels leken te praten, schenen ons toch beter te begrijpen dan wij in eerste instantie dachten.





Waar je in het begin niet of nauwelijks welkom lijkt (op de school, maar ook bij winkeltjes in het dorp), blijkt later dat de mensen je komst eigenlijk ontzettend op prijs stellen en wordt je al snel uitgenodigd voor allerlei feesten, puja rituelen (verering van de goden), picknicks en partijen.

Na een beetje aan jou gewend te zijn, kan de lokale bevolking niet alleen erg behulpzaam zijn, maar wordt het gezamelijk leven zoals dat in kleine dorpjes is gewoon erg leuk. Voor je het weet, begin je vrienden te maken, niet alleen met de leraren op school, maar ook met de mensen die je ontmoet bij de pomp of de telefoonshop. En dan wordt het verblijf in Parsauni alleen nog maar leuker!


Voor meer informatie over onze belevenissen in Nepal, ga even naar de volgende site´s, met voor nu de groeten uit Nepal,




Cindy
Lisette
Koerd
Hanna

Go to Vrijwilligers ervaringen  |  back to top