Cross Borders, cross your own borders!!

Dat is zeker wat voor mij gold toen ik besloot om voor 3 maanden vrijwilligerswerk te gaan doen in Nepal. Voor iemand die graag de controle houdt is het moeilijk om Nederland te verlaten en niet veel meer te weten dat je 3 maanden vrijwilligerswerk gaat doen in Pokhara met een andere vrouw die je net 1 keer hebt gezien en waarbij de mensen van Cross Borders zeggen: Heb vooral geen verwachtingen!! Duhhh, zeg dat eens tegen Bianca!!!

Gelukkig was de informatie die we de laatste weken via Cross Borders ontvingen zeer gedetailleerd. Zo kon ik het vliegveld van Kathmandu van te voren al uittekenen terwijl ik er nog nooit was geweest. Wij hadden n.l. een handige mail van Ajay en René ontvangen met allerlei tips en trucs, en natuurlijk ook het verzoek om STROOPWAFELS!!

En wat is het fijn als je bijna na zo'n 20 uur reizen op het vliegveld komt in Kathmandu en je hoort tussen de menigte taxichauffeurs opeens Bianca, Bianca..... en daar stond Ajay klaar om ons op te vangen en naar het transferbusje te begeleiden. Nadat de laatste vrijwilligers waren aangekomen gingen we naar hotel Mustang Holliday-Inn, ons hotel gedurende de introductieperiode. Hup tassen op de kamers en lekker met zijn allen naar het Gaia restaurant om te eten. Goed om met de hele groep kennis te maken. Daarna een kleine highlight van Katmandu, waar zit een veilige pinplek en wat is een leuke kroeg. Tom & Jerry's is een begrip bij de Cross Borders vrijwilligers, en ook voor ons de 1e avond, waarbij we meteen bij sluitingstijd door de politie eruit werden geveegd (hoe ga je dat thuis nou weer uitleggen..........??)

Tijdens de introductieperiode hebben we niet alleen elkaar maar ook bijzondere plekjes van Nepal leren kennen. Na de eerste dagen Katmandu te hebben verkend en onze kennis van het Nepali te hebben vergroot zijn we vertrokken richting de grens met Tibet, Bharabise!! Het hotel was misschien niet zo schoon, maar zoals Ajay zei: Quite OK!! Ach, na de hike naar boven en een heerlijk bord Dhal Bhaat (toen de 1e keer!! voor mij) konden we overal wel slapen. Bij the Last Resort krijgen we de gelegenheid om onze grenzen echt te verleggen door te gaan Bungee jumpen. Hoewel ik al jaren roep dat ik dat NOOOOOIIIIIT zou doen, stond ik daar opeens op die hoge hangbrug en het was GAAAAAFFFF!!. Een mooi begin van m’n 3 maanden Nepal. Maar met het vertrek naar Pokhara kwamen dan toch echt die bergen, maar ook het echte werk. Ik zou tenslotte 3 maanden met mijn medevrijwilliger Kirsten engelse les gaan geven op de Sahara Primary School vlakbij de sloppenwijken van Pokhara. En dan.............leer je ook de andere kant van het toeristische Pokhara kennen. Ik werd overweldigd door een oergevoel om die kindjes te helpen en hen een fijne 3 maanden te bezorgen. Wat hebben deze kinderen weinig. Vieze gezichtjes, zweren op de vingers, voeten en smoezelige kleertjes met gaten erin..................Ja, hier wil ik helpen!

En al zijn er soms momenten dat het lesgeven niet meevalt, na 3 weken zijn het echt "onze" kindjes en wat geeft het een goed gevoel om hier eens lekker te kleuren, zingen of toneelstukjes op te voeren en een glimlach op die gezichten te toveren. Gelukkig is daar ook Ajay om juist ook die moeilijke momenten te bespreken en te helpen om een-en-ander vlot te trekken.

Ik ben na 1 maand hier werken dan nog steeds superblij dat ik voor Cross Borders Nepal heb gekozen. Wij zijn in goede handen en dragen echt een steentje bij aan een beter onderwijssysteem waarbij continuïteit hoog in het vaandel staat!!

Ik kijk dan ook erg uit naar de volgende 2 maanden!

Namasté
Bianca, November 2008 group

Go to Vrijwilligers ervaringen  |  back to top