Arnold Helfrich en Nynke Teunissen werkten in Chitwan, op de kleine school. Zie hier hun ervarings verslag.

Namaste!

Ik ben nu zo’n twee enhalve week in Nepal en heb het ontzettend naar mijn zin hier. Via Dhaka (Bangladesh) kwamen we op donderdagmiddag 6 januari aan in Kathmandu. Het was opvallend rustig op het vliegveld, maar die rust maakte al snel plaats voor de hectiek van alledag in Nepals hoofdstad. Rene Veldt van Cross Borders stond met een busje klaar om ons naar het hotel te brengen, Mustang Holiday Inn, gelegen in de toeristenwijk Thamel. Na een korte rondleiding door de wijk hebben we heerlijk gegeten in ‘1905’, een sfeervol restaurant op enkele minuten lopen van het hotel. In de twee volle dagen die we in Kathmandu verbleven, kregen we onze eerste taallessen Nepali, zodat we nu een basis woordenschat hebben die we de komende weken steeds verder kunnen uitbreiden. Cross Borders had voor onze introductieperiode een leuk, leerzaam en divers programma samengesteld. We kregen uitleg over Nepalese gewoontes en gebruiken en werden naar de mooiste plekken geleid. In Kathmandu bezochten we bijvoorbeeld Swayambhunath, de beroemde stoepa die ik al kende van de plaatjes. In het echt is de stoepa nog veel indrukwekkender. En al die apen overal is toch ook wel heel bijzonder! Na ons verblijf in Kathmandu, vertrokken we met de bus naar Pokhara. Ook hier was alles prima geregeld. In Pokhara heb je een prachtig uitzicht op de bergen. We zijn vanuit Pokhara naar een nabijgelegen uitzichtpunt gereden vanwaar we de zon zagen opkomen die de besneeuwde toppen van het Annapurna gebergte in schitterende oranjerode gloed zette. Op dag zeven van onze introductie gingen we richting Chitwan. Een hobbelig busritje bracht ons naar het Unique Wild Resort in Sauraha, vlakbij het Royal Chitwan National Park. We werden met heerlijk eten en drinken in de watten gelegd. De volgende dag reden we met de groep naar Prasauni, het dorpje waar ik de komende weken samen met Arnold les ga geven. Als je door het dorpje loopt dan waan je je jแren terug in de tijd. Zo bijzonder! De natuur is prachtig, het weer heerlijk zonnig en de mensen zijn uiterst vriendelijk. Na een wandeling door het dorp en langs de rivier waar we suikerriet aten, namen Arnold en ik afscheid van de rest van de groep. In ons huis hebben we een eigen keukentje waar we zelf ons eten kunnen bereiden van de ingredi๋nten die we krijgen van ‘onze’ familie in Prasauni. Buiten is het toilet, water halen we bij de waterpomp en daar wassen we ons ook. Heel anders dan in Nederland, maar daarom juist zo leuk! In de eerste dagen die we in Prasauni waren, hebben we geholpen met het schilderen van de school. De vorige vrijwilligers voor Cross Borders hadden namelijk verf en een schilder geregeld. De lokalen veranderen binnen een paar dagen van grauw grijs naar helder geel met aan de onderkant van de muren een mooie bordeauxrode rand. De school is daardoor behoorlijk opgeknapt! We hebben tijdens de Engelse lessen geholpen met de uitspraak van het Engels. Op dat vlak valt nog veel te verbeteren. E้n van de leerkrachten was afwezig in onze eerste schoolweek en daardoor zaten de klassen wel eens een uur zonder docent. In klas drie hebben we in zo’n uur gekleurde viltstiften uitgedeeld en papier met daarop de opdracht ‘draw your favourite animal’. Het was de eerste keer dat deze kinderen een tekening maakten op school! Na eerst wat onwennig om zich heen te kijken, begon de ้้n na de ander toch wat op papier te zetten. De kinderen werden steeds enthousiaster en er kwamen de mooiste dieren te voorschijn! Aan het eind van de les hebben we de tekeningen verzameld en deze opgehangen in het klaslokaal. Tijdens de afscheidsceremonie van de vorige vrijwilligers zijn Arnold en ik met bloemen en een tika officieel verwelkomd op de school. We hebben heel veel zin in de komende tijd en gaan ons uiterste best doen om te proberen de lesmethodes stapje voor stapje wat beter te maken en het Engelse niveau van de leraren te verhogen. Ik vermaak me uitstekend in Prasauni! En als we die warme douche nou echt te veel gaan missen, dan kunnen we in het weekend altijd nog terug naar het Unique Wild Resort in Sauraha. Daar zijn we van alle gemakken voorzien en wordt er supergoed voor ons gezorgd.

Nynke Teunissen
nynke@hotmail.com

Niet naar Nepal? Waarom niet?

Af en toe hoor je wel eens wat over een negatief reisadvies voor Nepal. Maar dat gaat toch echt niet op voor een westerling. Echt gevaar loop je hier niet (al is het verkeer onvoorstelbaar). Het negatieve reisadvies komt natuurlijk door de onrust die hier heerst. Om de zoveel dagen wordt er weer een nieuwe staking (Banda) uitgeroepen. Vaak uitgeroepen door de maoisten die zich verzetten tegen het leger en de koning. Dit is vooral vreselijk lastig omdat je je dan slecht kunt verplaatsen. Terwijl ik dit tik, zit ik vast in Narayngath en kan niet verder reizen naar mijn schooltje en zal dus straks weer terugkeren naar het weekend verblijf (toeristische Jungle lodge naast het Royal Chitwan National Park). Verder lijkt het nu al erg lastig om grote veranderingen door te voeren in Nepal, maar dat hoeft natuurlijk ook niet. Je moet geen hoge verwachtingen hebben, kom niet met een mentaliteit “dat zooitje veranderen we even, we zullen ze wel even vertellen wat ze allemaal anders moeten doen”. Ik ga proberen ze te laten zien hoe het ook zou kunnen. En ik hoop een beetje met ze te kunnen communiceren in het Engels.

P.S.: Neem wel in acht dat ik hier nog maar drie weekjes zit en dat iedereen het zelf zal moeten gaan ervaren. Maar als je net als ik het wat lijkt en je niet een reden kunt bedenken om niet naar Nepal te gaan, ga dan met Cross Borders. Alles is goed geregeld, leuke mensen, een goed introductieprogramma tegen kostprijzen. En veel kost het hier niet.

Groeten, Arnold Helfrich
arnoldhelfrich@gmail.com

Go to Vrijwilligers ervaringen  |  back to top