Kathmandu, november 2005

Tja, daar sta je dan..., in je eentje..., in Kathmandu..., voor het Contact Center. Het leek wel gisteren dat ik voor het eerst voet op Nepali bodem zette..., maar niets is minder waar.

Je hebt je trip naar Pokhara gehad, afscheid genomen van die vrijwilligers die naar Chitwan vertrekken, het Tihar festival beleefd en je eerste zelfmoordpoging op de fiets door Kathmandu naar het Contact Center overleefd! Dus... Nog voordat je de tijd hebt om even diep adem te halen wordt je overspoeld door de aandacht van alle kinderen die het CC rijk is.


Geweldig!
Het lesgeven op het CC is een enorme uitdaging, al is het betrekken van de leraressen daarbij af en toe wat moeilijk. Gelukkig gaat dat steeds beter en motiveert mijn enthousiasme hen tot lesgeven. De kinderen zijn geweldig en erg leergierig, het moeilijkste is om hen te leren dat ze zelf moeten leren en niet klakkeloos moeten kopi ë ren.

Na een best intensieve week, zeker voor de kinderen houden we op vrijdag een speeldag buiten. Afgelopen vrijdag bijvoorbeeld had ik een voetbal gekocht en hen te zien voetballen was werkelijk hilarisch! De bal lag aan de ene kant van het veld en aan de andere kant lagen de kinderen, op een hoop! net als bij American Football. Ik heb me bescheurd!..., totdat we weggestuurd werden van het veld waar we op speelden. Want dat is het grootste gemis van CC, speelruimte. En dat is ook iets waar ik me voor in wil zetten, met hoop op een soort van schoolplein. Kort samengevat is CC een geweldige ervaring waar je genoeg uitdaging in zult vinden.

Dus voor een pittige “Border Cross”, Cross your own Borders bij het Contact Center!

Wellicht tot ziens,
Amber Westrik
westrikamber@hotmail.com

Go to Vrijwilligers ervaringen  |  back to top